اقتضاى حكمت خداوند متعال بر درگيرى دائمى و جنگ هميشگى بين حق و باطل قرار گرفته است، تا آن هنگام كه خداوند زمين و اهل آن را به [صالحان‌] واگذار نمايد؛ تا [بدين وسيله‌] پاكان را از ناپاكان متمايز سازد. اين جنگ از زمان [حضور] آدم (ع) در بهشت، كه در آن از هر چه اراده مى‌نمود به همراه همسرش «حوا» ميل مى‌كرد، آغاز گرديد. [خداوند مى‌فرمايد:]

پس شيطان، هر دو را از آن بلغزانيد و از آنچه در آن بودند، ايشان را به در آورد.[١]

اين معركه پس از آن به زمين انتقال يافت و دشمنى بين آدم و شيطان قوت گرفت. [خداوند مى‌فرمايد:]

و فرموديم، فرود آييد، شما دشمن همديگريد و براى شما در زمين قرارگاه و برخوردارى خواهد بود.[٢]

و مى‌فرمايد:

فرموديم، جملگى از آن فرود آييد. پس اگر از جانب من براى شما هدايتى رسد، آنان كه هدايتم را پيروى كنند برايشان بيمى نيست و غمگين نخواهند شد و [لى‌] كسانى كه كفر ورزيدند و نشانه‌هاى ما را دروغ انگاشتند، آنانند كه اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند بود.[٣]

و خداوند متعال پس از ذكر داستان آدم (ع) به بيان موضع يهود در برابر پيامبر اكرم (ص) و دين اسلام پرداخته است، تا نشان دهد كه جنگ يهود با پيامبر (ص) جنگ ميان حق و باطل مى‌باشد، جنگى ميان كسانى كه به پذيرش دين درآمده‌اند؛ و آنان مسلمان هستند با كسانى كه ايمان به خدا و به روز جزا نياورده‌اند و آنچه را خدا و رسولش تحريم نموده‌اند، حرام نمى‌شمارند. پس خداى متعال فرمود:

اى فرزندان اسرائيل، نعمت‌هايم را كه بر شما ارزانى داشتم به ياد آوريد و به پيمانم وفا كنيد تا به پيمانتان وفا كنم و تنها از من بترسيد. و بدانچه نازل كرده‌ام [قرآن‌] كه مؤيد همان چيزى است كه با شماست [تورات حقيقى‌] ايمان آوريد و اولين انكاركننده آن نباشيد و آيات مرا به بهايى ناچيز نفروشيد و تنها از من پروا كنيد. و حق را به باطل درنياميزيد و حقيقت را- با آنكه خود مى‌دانيد- كتمان نكنيد.[٤]

جنگ يهود با پيامبر اسلام (ص)

جنگ يهود با مسلمين از هنگامى آغاز مى‌شود كه خداوند پيامبر گرامى‌اش حضرت محمد (ص) را به عنوان وسيله هدايت و نور حقيقت ارسال فرمود تا آن را بر تمام اديان [و عقايد] حاكم و غالب گرداند.

در مكه مكرمه، يهود به سمت مشركان رفتند و آنان را به بيان سؤالات دشوارى كه جواب آن در كتاب‌هاى آسمانى پيشين و پسين موجود نبود وادار مى‌ساختند. و آن به سبب عمق كينه ميان آنان و پيامبر اكرم (ص) بود. و از جمله اين مسائل «پرسش از روح» بود.

و در مدينه منوره پيامبر (ص) پيمان صلحى را با يهود برقرار نمود، اما آنان آن پيمان را بيش از يكبار نقض كردند، و [طايفه يهودى‌] «بنى قين قاع» به زن مسلمان محجبه‌اى تجاوز كردند و [طايفه يهودى ديگر] «بنى نظير» نقشه قتل پيامبر (ص) را كشيدند و [طايفه‌] «بنى قريظه» در جنگ «احزاب» با پيوستن به گروه‌ها عليه پيامبر (ص) به جنگ پرداختند. در نتيجه پيامبر اكرم (ص) پس از اين هجوم و مواجهه رويارو و برترى‌طلبى و آشوب و خدعه و دسيسه، [راهى‌] جز مبارزه يهود و تبعيدشان از مدينه منوره نيافت تا بدين وسيله مسلمانان از دست آنان آرامش يابند.

يهود شكست خورده در «خيبر» گرد آمدند و حقد و كينه و حسد در دل‌هاى ساكنان آن منطقه انباشته شد و به تحريك اعراب عليه مسلمين و تقويت حركت نفاق پرداختند، آنچنان كه زنى يهودى به مسموم‌