عنوان نشانه ظهور ذكر شده، بايد گفت: چنان كه در روايات آمده است، «سفيانى» مردى است از نسل آل ابى سفيان‌[١] كه از شام و يا همان سوريه فعلى سر به شورش برداشته و مناطق زيادى را، تحت تسلط خود مى‌گيرد، تا سرانجام در زمانى كه به قصد تصرف مكه راهى اين مكان مى‌شود در منطقه‌اى بين مدينه و مكه كه به آن «بيداء» گفته مى‌شود زمين شكافته شده و لشكريان او در دل زمين فرو مى‌روند.[٢]

در روايتى كه از امام على (ع) نقل شده، ويژگى‌هاى سفيانى چنين برشمرده شده است:

يخرج ابن آكلة الأكباد من الوادى اليابس و هو رجلٌ ربعة وحش الوجه صخم الهامة بوجهه أثر جدرى إذا رأيته حسبته أعور، إسمه عثمان و أبوه عنبسةو هو من ولد أبى سفيان حتّى يأتى أرضاً ذات قرارٍ و معينٍ فيستوى على منبرها.[٣]

پسر هند جگرخوار از بيابانى خشك خروج مى‌كند؛ او مردى است چهارشانه، زشت‌رو، بزرگ‌سر، آبله‌رو و چون او را بينى مى‌پندارى كه يك چشم است. نامش عثمان و نام پدرش عنبسه و از فرزندان ابوسفيان است، تا به سرزمينى كه داراى قرارگاه و خرمى است مى‌رسد و در آنجا بر تخت سلطنت مى‌نشيند.

بر اساس روايتى كه نعمانى در كتاب الغيبة از امام محمد باقر (ع) نقل مى‌كند، شورش و طغيان سفيانى و قيام حضرت مهدى (ع) در يك سال واقع مى‌شود.[٤]

در مورد «نفس زكيه» نيز بايد گفت كه او، به تعبير روايات، مردى از اولاد امام حسن (ع) است كه در مسجدالحرام و در بين ركن و مقام ابراهيم كشته مى‌شود.

از امام صادق (ع) نقل شده است كه:

ليس بين قيام قائم آل محمّدٍ و بين قتل النّفس الزّكيّة إلّا خمسة عشر ليلة.[٥]

بين قيام قائم آل محمد و كشته شدن نفس زكيه تنها پانزده شب فاصله خواهد بود.

اما در مورد خروج «يمانى» نيز بايد گفت كه به نقل روايات، هم‌زمان با قيام سفيانى در شام، مردى از يمن نيز حركتى را آغاز مى‌كند و مردم را به سوى حق و طريق مستقيم فرا مى‌خواند و قيام او صحيح‌ترين قيام‌ها و پرچمى كه او بلند مى‌كند هدايت‌بخش‌ترين پرچم‌ها خواهد بود.

در اين زمينه از امام صادق (ع) چنين نقل شده است:

خروج الثلاثة الخراسانى و السّفيانى و اليمانى فى سنة واحدة فى‌