شايد در هيچ دوره از دوران‌هاى بى‌شمارى كه كره خاك در عمر طولانى خود شاهد آنها بوده، چون عصر ما، جهان اين‌گونه دست خوش بحران‌ها و التهاب‌هاى گوناگون و فراگير نبوده است؛ بحران‌هاى سياسى، اقتصادى، فرهنگى، اخلاقى، زيست‌محيطى و .... فقط كافى است يكى از روزنامه‌هاى صبح يا عصر را ورق بزنيد تا در صفحات مختلف آن با نمودهاى مختلفى از اين بحران‌هاى فزاينده روبه‌رو شويد.

جنگ، نبردهاى داخلى، كودتا، نسل‌كشى، جنايت عليه بشريت، تروريسم، قاچاق زنان و كودكان، تجارت مواد مخدر، قحطى، گرسنگى، فقر، شكاف طبقاتى، قتل، جنايت، ناامنى، آدم‌ربايى، شكنجه، روسپى‌گرى، هم‌جنس‌بازى، سقط جنين، گرم شدن كره زمين، كمبود منابع آب، خشك‌سالى، زلزله، بيمارى‌هاى كشنده و ... سرفصل خبرهايى است كه هر روز از گوشه و كنار جهان مخابره مى‌شود.

راستى چه اتفاقى افتاده است، بشر در چه باتلاق خود ساخته‌اى گرفتار آمده كه هرچه بيشتر دست و پا مى‌زند بيشتر در آن فرو مى‌رود؟

آيا براى اين بحران‌هاى فراگير جهانى مى‌توان پايانى تصور كرد، آيا بشر متمدن خواهد توانست راهى براى برون رفت از اين بحران پيدا كند؟ آيا اين همه بحران و التهاب، اين همه ظلم و بى‌عدالتى، اين همه فساد و تباهى، اين همه ... براى بازگشت انسان از راهى كه براى اراده جهان در پيش گرفته كافى نيست؟! آيا وقت آن فرا نرسيده كه بشر اين فرموده پروردگار حكيم را مورد توجه قرار دهد كه:

به سبب آنچه دست‌هاى مردم فراهم آورده، فساد در خشكى و دريا نمودار شده است، تا [سزاى‌] بعضى از آنچه را كه كرده‌اند كه به آنان بچشاند، باشد كه بازگردند.

آرى، وقت بازگشت فرا رسيده است. ديگر وقت آن رسيده كه بشر با اعتراف به عجز و ناتوانى خود در مهار اين بحران‌ها و اظهار پشيمانى از پشت كردن به «ولى خدا»- كه تنها نجات‌بخش او از اين همه ظلم و فساد و تباهى است- سر به آستان پروردگار خويش سايد و ناله سر دهد كه:

خداوندا! به سبب آنچه دست‌هاى مردم فراهم آورده، فساد در خشكى و دريا نمودار شده است، پس ولى خود و پسر و دختر پيامبرت را- كه هم نام رسول توست- بر ما آشكار ساز، تا آن كه همه مظاهر باطل را نابود سازد و حق را ثابت گرداند.

در سلسله مقالاتى كه با عنوان «جهان در بحران» تقديم شما خوانندگان عزيز شده، نمادهاى مختلف بحران‌هايى كه امروز جهان با آنها دست به گريبان است، مورد بررسى قرار مى‌گيرد تا عمق و گستردگى اين بحران‌ها بيش از پيش روشن شود و عجز و ناتوانى انسان امروز در مهار آنها افزون از گذشته معلوم گردد.