ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢ - آن روز كه
آن روز كه
آن روز كه مشرب و منبع «امر و نهى» از جايگاه حقيقى خود خارج و به سوى منزلى مشحون از «ظن و گمان» تغيير جهت داد، امر معاش و معاد مسلمين، سير تاريخى آنان در عرصه هستى و بالاخره ساختار حيات فردى و جمعى آنان پذيراى انحرافى شد كه در سير پيش رونده، نطفه امتزاج، التقاط، اغتشاش و بحران را بارور مىساخت.
اگرچه در سالهاى نخست اين جدا افتادگى و انسلاخ، عواملى چون، توانايى بىنظير ميراث نبوى، حراست و هدايت آشكار و نهان ائمه دين (ع) و بالاخره اراده خداوند براى حفظ دين مانع از اضمحلال و استحاله كامل اسلام در تفكر و فرهنگ اهل باطل شد، ليكن جداافتادگى ميان اهل نظر حقيقى (حجج الهى (ع)) و اهل عمل (خلفا، سلاطين و مردم)، موجب مستور ماندن حقيقت دين، تعطيلى بسيارى از احكام و مجال يافتنى باطل براى جولان و خودنمايى گرديد. تا آنگاه كه به قول آن امام همام، مسلمين به ٧٣ فرقه تقسيم شدند و در درياى شبهات و گمان و پندار غرقه گشتند؛ خصم بر آنان غالب آمد، سير در فرهنگ و تمدن الحادى و شركآلود روزى آنان شد و علىرغم كثرت جمعيت، در برابر يهود و نصارا حيات منفعل و غيرفعال را پذيرا شدند.
بىگمان اين واقعه، قضاى مرضى خداوند نبود، بلكه ماحصل عمل مسلمين بود كه در هيأت آشفتگى و بحران متجلى مىشد؛ چنانكه گستره و حجم بحران فرهنگى، اقتصادى، اجتماعى، سياسى و زيست