البته، بيان تفصيلى دسته‌بندى آيات مربوط به امام عصر (ع) فرصتى مبسوط مى‌طلبد. در صورتى كه خوانندگان محترم خواستار تحقيق بيشتر در اين زمينه باشند مى‌توانند به منابع معرفى شده در ابتداى اين مطلب، به ويژه كتاب المحجّة كه در اين نوشتار، نيز، بيشتر از آن بهره گرفتيم، مراجعه نمايند.

پى‌نوشت:

[١]. سوره بقره (٢)، آيه ٣.

[٢]. سوره ملك (٦٧)، آيه ٣٠.

[٣]. سوره نساء (١٤)، آيه ٦٧.

[٤]. سوره اسراء (١٧)، آيه ٨١ و آيات فراوان ديگرى؛ ر. ك: المعجم المفرس لألفاظ القرآن الكريم، ذيل كلمه «الحقّ».

[٥]. سوره يونس (١٠)، آيه ٢٠.

[٦]. سوره حجر (١٥)، آيه ٨٧.

[٧]. سوره اسراء (١٧)، آيه ٣٣.

[٨]. سوره طه (٢٠)، آيه ١٣٥.

[٩]. سوره اسراء (١٧)، آيه ٥.

[١٠]. سوره نور (٢٤)، آيه ٣٥ و آيات ديگرى كه در معجم المفهرس قابل مشاهده است.

[١١]. سوره زمر (٣٩)، آيه ٦٩.

[١٢]. سوره نمل (٢٧)، آيه ٦٢.

[١٣]. سوره تكوير (٨١)، آيه ١٥.

[١٤]. سوره بروج (٨٥)، آيه ١.

[١٥]. سوره شمس (٩١)، آيه ٣.

[١٦]. سوره قدر (٩٧)، آيه ٥.

[١٧]. سوره بينه (٩٨)، آيه ٥.

[١٨]. سوره أنفال (٨)، آيه ٨.

[١٩]. سوره نصر (١١٠)، آيه ١ و آيات ديگر.

[٢٠]. سوره انعام (٦)، آيه ١٥٨.

[٢١]. سوره انبياء (٢١)، آيه ١٠٥.

[٢٢]. سوره بقره (٢)، آيه ١٤٨.

[٢٣]. سوره نور (٢٤)، آيه ٥٥.

[٢٤]. بحرانى، المحّجة؛ ترجمه مهدى حائرى قزوينى، ص ٣٩ به نقل از: نعمانى، الغيبة، ص ١٢٦.

[٢٥]. سوره فتح (٤٨)، آيه ٢٨.

[٢٦]. شيخ صدوق، كمال‌الدين و تمام‌النعمة، ج ٢، ص ٦٧٠.

[٢٧]. سوره توبه (٩)، آيه ٣٣.

[٢٨]. تفسير قمى، ج ٢، ص ٣١٧.

[٢٩]. سوره قصص (٢٨)، آيه ٥.

[٣٠]. بحرانى، همان، به نقل از: كشف البيان- مفقود است.

[٣١]. اين موارد در آن منبع موجود نيست.

[٣٢]. سوره توبه (٩)، آيه ١١١.

[٣٣]. سوره ذاريات (٥١)، آيه ٢٣ و آيات ديگر.

[٣٤]. سوره انبياء (٢١)، آيه ١٠٥.

[٣٥]. سوره زخرف (٤٣)، آيه ٦٦ و آيات ديگر.

[٣٦]. سوره ابراهيم (١٤)، آيه ٥.

[٣٧]. شيخ صدوق، خصال، ص ١٠٨.

[٣٨]. سوره حجر (١٥)، آيه ٣٦ و ٣٧ و ٣٨.

[٣٩]. راوندى، دلائل الإمامة، ص ٢٤٠.

[٤٠]. ر. ك. البرهان، روايات ذيل اين آيه شريفه.

[٤١]. سوره مريم (١٩)، آيه ٣٧.

[٤٢]. تفسير عياشى، ج ١، ص ٦٤.

[٤٣]. سوره ق (٥٠)، آيه ٤٢.

[٤٤]. تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٢٧.

[٤٥]. سوره ق (٥٠)، آيه ٤١.

[٤٦]. تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٢٧.

[٤٧]. سوره سجده (٣٢)، آيه ٢٩.

[٤٨]. تأويل الآيات الظاهرة، ص ٤٤٥.

[٤٩]. سوره انعام (٦)، آيه ١٥٨.

[٥٠]. شيخ صدوق، همان، ج ٢، ص ٣٣٦.

[٥١]. سوره اعراف (٧)، آيه ٥٣.

[٥٢]. تفسير عياشى، ج ١، ص ٢٣٥.

[٥٣]. سوره مائده (٥)، آيه ٣.

[٥٤]. سوره فرقان (٢٥)، آيه ٢٦.

[٥٥]. سوره زخرف (٤٣)، آيه ٦٦.

[٥٦]. سوره محمد (٤٧)، آيه ١٨.

[٥٧]. سوره اعراف (٧)، آيه ١٨٧.

[٥٨]. سوره قمر (٥٤)، آيه ١.

[٥٩]. سوره شورى (٤٢)، آيه ١٧ و ١٨.

[٦٠]. حضينى، الهدآية الكبرى، صص (٣٩٣- ٣٩٢) با اندك اختلاف.

[٦١]. سوره نحل (١٦)، آيه ١.

[٦٢]. راوندى، همان، ص ٢٥٢.

[٦٣]. سوره نحل (١٦)، آيه ٤٥ و سوره ملك (٦٧)، آيه ١٦.

[٦٤]. سوره نحل (١٦)، آيه ١٢٦.

[٦٥]. سوره حج (٢٢)، آيه ٦٠.

[٦٦]. سوره نساء (٤)، آيه ٤٧.

[٦٧]. سوره سبأ (٣٤)، آيه ٥١.

[٦٨]. سوره آل عمران (٣)، آيه ٨٣.

[٦٩]. سوره بقره (٢)، آيه ١٥٦.

[٧٠]. نعمانى، الغيبه، ص ٢٥٠.

[٧١]. سوره انعام (٦)، آيه ٣٧.

[٧٢]. علامه مجلسى، بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ١٨١.

[٧٣]. سوره انعام (٦)، آيه ٦٥.

[٧٤]. علامه مجلسى، همان، ج ٥٢، ص ١٨٢.

[٧٥]. سوره معارج (٧٠)، آيه ١.

[٧٦]. علامه مجلسى، همان، ج ٥٢، ص ١٨٨.