ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٠ - درياى درد

دوباره خواند دو چشمم ترانه اى از آه‌

و ايستاد به اميّد آخرين درگاه‌

گذشت آن شب طولانى و بلند زمين‌

كنون، شفق زده در آسمانِ قرنِ سياه‌

بگو كدام غزل وامدار طوفان است‌

كه واژه هاى مرا باد مى برد ناگاه‌

كنون تويى و هزاران قصيده خالص‌

و من كه دامن شعرى تكانده ام در چاه‌

تويى لطيف ترين شاعر شقايق ها

كه شعر صبر سرودى در اين غم جانكاه‌

تو اى خليل ترين مرد، بعد ابراهيم‌

بيا كه بى تو سياه است بخت قربانگاه‌

بيا كه بى تو بلند است قصّه شب ها

و دل به صبح تو داده است شامِ تارِ نگاه‌

بيا حلول كن از دوردست اقيانوس‌

در آسمان شبِ بى ستاره و بى ماه‌

قسم به جمعه كه گاه ظهور، نزديك است‌

به خواب ديده ام اسبى كه مى رسد از راه ...