دشمنانش ايجاد مى شود) يارى مى شود، با نصرت و پيروزى تأييد مى شود، زمين رام وى مى شود، گنج ها برايش آشكار مى گردد، حكومتش شرق و غرب عالم را فرا خواهد گرفت، خداوند عزوجل به وسيله او دينش را بر ساير اديان غالب خواهد نمود، هرچند كافران اكراه داشته باشند، هيچ خرابى باقى نمى ماند مگر اينكه آباد مى شود، و روح الله، عيسى بن مريم (ع)، نزول كرده و پشت سر حضرت مهدى (ع) نماز خواهد گذارد. پس آنگاه كه حضرت بقية الله (عج) ظهور نمايد به كعبه تكيه نموده و سيصد و سيزده مرد اطرافش اجتماع مى نمايند. و اولين چيزى كه مى گويد اين آيه شريفه است:

بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ.[١]

اگر ايمان آورده ايد، آنچه خدا باقى مى گذارد برايتان بهتر است.

آنگاه مى فرمايند:

من بقيةالله در زمين هستم و خليفه و حجت خدا بر شما مى باشم، هيچ مسلمانى بر ايشان سلام نمى كند مگر با اين جمله:

السّلام عليك يا بقيةالله فى أرضه.

٢. نعمانى در كتاب غيبت‌[٢] خود، از ابوبصير نقل كرده است كه گفت:

از امام باقر (ع) درباره اين آيه شريفه پرسيدم كه:

سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ.[٣]

امام باقر (ع) پاسخ فرمودند:

در درونشان، مسخ را و در بيرونشان، حركت و خروش آفاق، عليه آنان را نشانشان مى دهد. پس قدرت خدا را در انفس خويش و در آفاق مى بينند و ضعفشان برايشان آشكار مى شود. و معناى اين سخن خداوند تعالى‌ (حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ) خروج قائم (ع) و چه بسا معناى مسخ مذكور براى سركشان، مسخ در شخصيت و روحياتشان باشد كه با آن ضعفشان آشكار مى شود.

٣. در غيبت نعمانى‌[٤] از حضرت اميرالمؤمنين (ع) درباره اين سخن خداوند عزوجل:

فَاخْتَلَفَ الْأَحْزابُ مِنْ بَيْنِهِمْ.[٥]

گروه ها با هم اختلاف كردند.

سؤال شد، ايشان فرمودند:

با ديدن سه چيز منتظر فرج باشيد.

گفته شد اى اميرالمؤمنين (ع) آنها چيستند؟

حضرت على (ع) فرمودند:

اختلاف اهل شما به خاطر آنچه كه در بين آنهاست، پرچم هاى سياه از خراسان، فزع (صيحه) آسمانى در ماه رمضان.

دوباره سؤال شد: اين صيحه در ماه رمضان چيست؟ اميرالمؤمنين (ع) فرمودند:

آيا سخن خداوند عزوجل را در قرآن نشنيده ايد كه مى فرمايد:

إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ.[٦]

اگر بخواهم از آسمان برايشان آيتى نازل مى كنيم كه در برابر آن به خضوع سر فرود آورند.

[سپس فرمودند:] آن، نشانه اى است كه زنان جوان را از سراپرده خود خارج مى كند و خواب رفته را بيدار مى نمايد و كسى را كه در حال چرت است به فزع وامى دارد.

و همين روايت را سلمى، از اهل سنت، در عقدالدرر[٧] و بسيارى ديگر از منابع شيعى، كه مجال ذكرشان نيست، روايت كرده اند. و برخى از آنها اين روايت را از امام باقر (ع) و امام صادق (ع) و از ابن عباس نقل كرده اند. و روايات ديگرى صيحه يا آيه و نشانه ماه رمضان را اين گونه تفسير نموده اند كه آن صدايى است از آسمان، خطاب به همه ملت هاى عالم به اين كه جنگ و نزاع ها و دورى از دين را كنار گذاشته و از امام مهدى موعود (ع) اطاعت نمايند و حضرت مهدى (ع) را با اسم و اسم پدرش نام مى برد. با قطع نظر از تفسير آيه، درباره اين نداى آسمانى روايات ديگرى نيز در مصادر شيعه و سنى نقل شده است كه مجال ذكر مصادر آنها نيست.

٤. در مصادر شيعه، در تفسير آيه:

وَ لَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِلى‌ أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ لَيَقُولُنَّ ما يَحْبِسُهُ أَلا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفاً عَنْهُمْ وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ.[٨]

و اگر چندگاهى عذابشان را به تأخير بيفكنيم مى پرسند: چه جيز مانع آن شده است؟ آگاه باشيد چون عذابشان فرا رسد، آن را بازنگردانند، و آنچه را مسخره مى كردند، آنان را دربرخواهد گرفت.

چنين آمده است كه مقصود از «أُمَّةٍمَعْدُودَةٍ» اصحاب حضرت مهدى (ع) مى باشند و در تفسير قمى‌[٩] ذيل اين آيه از امام معصوم (ع) نقل شده است كه فرمودند:

«أُمَّةٍمَعْدُودَةٍ» اصحاب قائم (ع) اند كه سيصد و ده و اندى مى باشند.

و عياشى نيز همين روايت را از امام باقر (ع) در تفسير خود نقل كرده و به آن افزوده است كه؛