ساده پايين بياوريم. ادباى ما سهمى دارند هنرمندان ما سهمى دارند، نويسندگان ما سهمى دارند. آيا ما كه داراى ولايت، امامت و عصمتيم حرف جهانى نزنيم. حرف جهانى را بايد با فكر جهان شمول ارائه كرد. براى اين وجود مبارك، حضرت مهدى (ع) اين چراغانى ها خوب است؛ اين جشن ها بسيار خوب است، پخش شيرينى ها بسيار خوب است، اما خوب تر از همه اينها، معارف مهدويت است.

وجود مبارك امام صادق (ع) به زراره فرمود: وظيفه شيعيان ما در عصر غيبت اين است كه اين دعا را بخوانند.

اللّهمّ عرّفنى نفسك فإنّك إن لم تعرّفنى نفسك لم أعرف نبيك اللّهمّ عرّفنى رسولك فانّك إن لم تعرّفنى رسولك لم أعرف حجتّك. اللّهمّ عرّفنى حجّتك فإنّك ان لم تعرّفنى حجّتك ضللت عن دينى.

اين دعا «برهان لِمْ» را به ما ياد مى دهد. اين دعا مى گويد: غدير حق است و سقيفه باطل. چرا؟ (چون) مى گويد: خدايا، خودت را به من بشناس؛ اگر من موحد ناب نباشم، خداشناس نباشم، پيغمبر شناس هم نيستم؛ زيرا پيغمبر خليفة الله است. وقتى من مستخلفٌ عنه [كسى كه پيامبر جانشين او است‌] را نشناختم، خليفه را نمى شناسم. خدايا توفيق بده من نبوت را، رسالت را، پيغمبر و پيغمبرى را عميقاً بشناسم؛ زيرا اگر من پيغمبر را نشناسم، گرفتار سقيفه مى شوم. امام، خليفه و والى مردم نيست، و از طرف مردم وكيل نيست. مردم سالارى محض نيست تا سقيفه، مسأله را حل كند. امام، جانشين پيغمبر است. اگر كسى مستخلفٌ عنه را نشناسد، گرفتار سقيفه مى شود. خليفه شناس نيست. عرض مى كنيم، خدايا پيغمبرت را به من بشناس براى اينكه من مى خواهم بفهمم جانشين پيغمبر كيست؟ حجت من كسى است كه جاى پيغمبر بنشيند نه مردم به او رأى بدهند. اين مسأله، برهان لِمْ است. اين دعا نيست، اين حكمت است. گفته اند آنرا بعداز نماز بخوان، توى نماز بخوان و در فرصت هاى مناسبى كه داشتى بخوان. اگر مى خواهى به غدير برسى و از ويروس سقيفه برهى، اين دعا را بخوان. گاهى، شما، دعاى محض (مى خوانيد) اما گاهى در حكمت و كلام، برهان اقامه مى كنيد. اين، برهان است.

اميدواريم اين جريان نيمه شعبان، با جلال و شكوه علمى شما حوزويان و اساتيد بنام دانشگاه ها، كه مفاخر ما هستند، با وضع مناسبى اداره شود. آن كارهاى صورى اش هم ان شاءالله سامان بپذيرد.

پى نوشت:

\* برگرفته از خطبه هاى نماز جمعه شهر قم، ١٨/ ٦/ ٨٤.

معرّفى كتاب‌

سيماى حضرت مهدى (ع) در قرآن‌

اشاره‌

سيماى حضرت مهدى (ع) در قرآن، عنوان ترجمه كتاب المحجّة، تأليف صاحب تفسير البرهان، علامه سيدهاشم حسينى بحرانى است، كه توسط سيدمهدى حائرى قزوينى، به فارسى، برگردانده شده است. اين كتاب، دربردارنده آياتى از قرآن مجيد است، كه درباره حضرت صاحب الامر (ع) تفسير و تأويل گرديده است. مطالب كتاب، كاملًا از سخنان گهربار و بى مانند پيامبر اكرم (ص) و ائمه اطهار (ع)، كه درود خداوند بر تمامى ايشان باد، بهره گرفته و مطابق روش اهل حديث، با ذكر سند در مورد آيات نقل شده است؛ اما مؤلف محترم از بحث و بررسى و غور و خوض نه چندان ضرورى، اجتناب كرده است.

تعداد قابل توجهى از آيات شريفه اى كه به وجود امام مهدى (ع) تفسير و تأويل شده است، مستند به احاديث معصومين (ع)، در اين كتاب گردآورى شده است.

احاديث مذكور، به چند دسته تقسيم مى شوند؛ برخى از آنها به «تفسير»، گروهى به «تأويل» و تعدادى به «تطبيق» پرداخته اند.

تعداد آياتى كه در اين كتاب، مورد تفسير و تأويل قرار گرفته اند، مشتمل بر يكصد و بيست آيه مى باشد كه از سوره بقره آغاز مى شود و به ترتيب سوره ها و آيات، به سوره عصر ختم مى گردد. مؤلف محترم، اين كتاب را پس از تأليف تفسير البرهان تدوين نموده است، به طورى كه تفصيل بعضى از روايات را به آن كتاب محول مى نمايد. اين تأليف، اثر ارزنده و لطيفى است كه بنابر اطلاع ما، كسى پيش از مؤلف، چنين شيوه اى را به كار نبرده است.

علاوه بر متن اصلى، قسمتى در پايان كتاب، باعنوان: «مستدرك المحجّة» از سوى سيد منير بن سيد نورالدينى ميلانى، از استنساخ كنندگان كتاب، افزوده شده است كه حاوى آياتى است كه درباره امام عصر، صلوات الله عليه، مى باشد، ولى در متن مؤلف گردآورى نشده است و براى تكميل مطالب كتاب در پايان آن آمده است.