وَ يَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ.[١] و[٢]

و [كافران‌] مى گويند، چرا آيتى (نشانه اى) از پروردگارش، براى او نازل نمى شود؛ پس بگو همانا غيب مخصوص خداست، پس منتظر باشيد كه ما نيز از منتظران هستيم.

در جايى كه امام صادق (ع) اينگونه استدلال مى كنند كه نوابغ بشريت بايد عقل خود را به كار بيندازند و در اعماق كلام آن حضرت به تفكر بنشينند، امام صادق (ع) در اين مورد به كلام خداوند استدلال مى كنند.:

وَ يَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ ...

معناى اين استدلال، اين است كه نزول آيه از سوى خداوند امرى است قطعى و تحقق يافته، و خداوند به پيامبرش امر نموده است كه منتظر آن باشد. و اين، آيه مورد انتظار از غيب است و مختص به خداوند متعال؛

فَقُلْ إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلَّهِ.

بنابراين، به خاتم انبياء، اولين شخصيت عالم وجود و عصاره خلقت و بعثت، امر شده است كه مردم را به آيه غيب وعده دهد. آيه اى كه به دست فرزند موعودش (ع) تحقق مى يابد و به آنها بگويد:

إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ.

وجود عالم، از ابتدا تا انتها، در انتظار آمدن پيامبر خدا بود و او، خود، نيز در انتظار آمدن مهدى موعودش (ع). اين است همان امام مهدى (عج) كه تمامى آنچه دنيا آنرا از دست داده، در وجود او پيداست. او همان كسى است كه تمام پيامبران از آدم تا خاتم، چشم به او دوخته اند.

ياران امام مهدى (ع)، برادران پيامبر

اين همان مقام بزرگ و منزلت عظيم است، كه حديثى معتبر، كه هيچ شكى در سند آن نيست، برآن دلالت مى كند؛ رسول خدا (ص)، خاتم الانبياء و سيد رسولان، منتظر نواده خويش مهدى موعود (عج) است و ديدار اصحاب او را آرزو مى كند و مى فرمايد:

چقدر دوست دارم برادران خود را ببينم.

و يا اينكه مى فرمايند:

آه كه چقدر مشتاق ديدن برادران خود هستم.

اصحاب به ايشان عرض كردند: آيا ما برادران شما نيستيم. فرمودند:

شما ياران من هستيد، و برادرانم، كسانى هستند كه هنوز نيامده اند.

اصحاب عرض كردند كه: اى رسول خدا! چگونه آن دسته از امت خود را كه هنوز نيامده اند، مى شناسيد؟ حضرت فرمودند:

اگر كسى در بين يك گله اسب، اسبى ممتاز و بى نظير داشته باشد، آيا مى تواند او را به راحتى بشناسد يا خير؟

عرض كردند: بله، مى تواند. سپس پيامبر (ص) فرمودند:

برادران من نيز در روز قيامت نورى دارند كه آنها را از ديگران جدا مى كند، و من پيش از آنها وارد حوض مى شوم. و اما آگاه باشيد كه عده اى هم هستند كه از كنار حوض من رانده مى شوند، همچنان كه شتر گمراه رانده مى شود. آنها را خطاب مى كنم: آيا شتاب نمى كنيد، گفته مى شود: آنها بعد از تو تغيير كردند و من مى گويم: دور شويد، دور شويد.[٣]

ماه رمضان، ماه امام زمان (ع) است‌

اين، ماه رمضان است كه به سوى شما مى آيد، ماه خداوند متعال، و ماه قرآن:

شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى‌ وَ الْفُرْقانِ.[٤]

ماه رمضان [همان ماه‌] است كه در آن، قرآن فروفرستاده شده است، [كتابى‌] كه مردم را راهبر، و [متضمن‌] دلايل آشكار هدايت، و [ميزان‌] تشخيص حق از باطل است.

ماه امام زمان (ع) است، كه ملائكه در شب قدر،