در آزمايشى كه توسط زيست شناس برجسته مجارى انجام شد، نوعى ژن به ساختار ژنتيكى سيب زمينى وارد شد تا بدين نحو به توليد يك آفت كش بينجامد؛ سپس اين نوع سيب زمينى به موش هاى آزمايشگاهى داده شد تا نتايج آن بر اين موجودات مشخص شود. در همان زمان، گروه ديگرى، طى آزمايشى سيب زمينى هاى معمولى را با آفت كش مخلوط و به موش هاى آزمايشگاهى خوراندند.

گروه اول كه از سيب زمينى هاى دستكارى شده تغذيه نمودند، با ناهنجارى هايى در معده و نيز روده كوچك و بزرگ مواجه شدند. اما گروه دوم با هيچ مشكل خاصى روبرو نشدند و مشخص شد كه اين آفت كش نبوده كه مشكل ساز بوده است بلكه اين فرآيند دستكارى ساختار ژنتيكى است كه با ورود ژن بيگانه، با نوعى واكنش غيرطبيعى همراه شده و زمينه آسيب به موش ها را فراهم آورده است.

اگرچه اين آزمايش به شدت مورد انتقاد صنعت بيوتكنولوژى و مجامع علمى طرفدار اين صنعت در بريتانيا قرار گرفت، اما نشان داد كه مسئله گياهان دستكارى شده ژنتيكى، مشكلى جدّى است. جداى از اين، موضوع مهم ديگرى وجود دارد كه نيازمند تأمل جدى است و اين موضوع، به استفاده از اين غذا توسط آدمى برمى گردد كه احتمال مقاومت بدن در برابر آنتى بيوتيك ها را به همراه دارد.

اين مخاطره از اين روست كه با هضم غذاهاى دستكارى شده،DNA كه اصولًا به واسطه فرآيندهاى دستكارى ژنتيكى، ماهيتى ناپايدار مى يابد، مى تواند در بدن انسان تجزيه شود و نتيجه آن، طبق آزمايش هاى متعددى، انتقال مقاومت در برابر آنتى بيوتيك هايى است كه در محصولات دستكارى شده وجود دارد. چنين روندى با افزايش مقاومت باكترى هاى دهان و روده در برابر آنتى بيوتيك ها همراه مى گردد. نتيجه طبيعى چنين امرى، ضرورت توليد و استفاده از آنتى بيوتيك هاى قوى تر است كه البته با احتمال افزايش عوارض جانبى بر بدن انسان همراه مى باشد.

ويروس هاى جديد

مخاطره ديگر، به احتمال ظهور ويروس هاى جديد باز مى گردد. معمولًا دستكارى يك موجود زنده و وارد نمودن ژن جديد، بايد با ورود نوعى ماده ژنتيكى با عنوان «تقويت كننده» همراه باشد. هدف اين ماده، هدايت ژن جديد براى رسيدن به تأثير مورد نظر است. نمونه بارز آن را مى توان در ويروسى كه معروف به «اس- ٣٥» است و از گل كلم به ديگر گياهان و موجودات انتقال يافته، مشاهده نمود.

به دليل ناپايدارى اين گونه ها ژن ها، ويروس ها مى توانند به ديگر موجودات زنده و از آن جمله انسان انتقال يافته و با مخاطراتى جدّى براى ميزبان جديد همراه شوند. طبيعى است كه با گسترش گياهان و نيز حيوانات دستكارى شده در عرصه محيط زيست، اين احتمال نيز افزايش مى يابد.

تاكنون شركت هاى چند مليتى فعّال در عرصه صنعت بيوتكنولوژى از پذيرش انجام آزمايش هاى جامع و جدّى به منظور بررسى مخاطرات موجود، به هر شكل ممكن و از جمله با توسل به لابى هاى سياسى، سر باز زده اند.

در كنفرانس ژوئن ٢٠٠١ در ژنو، «جفرى كلى» مدير امور اروپاى شركت آمريكايى دوپونت، در جمع دانشجويان دانشگاه كاليفرنياى جنوبى، دليل اين مسئله را اين گونه ابراز نمود: «اگر شركت هاى چندمليتى همچون مونسانتو كه سرمايه زيادى به اين امر اختصاص داده اند، بخواهند به انتظار انتشار نتايج محصولات توليد شده شان بنشينند، چيزى جز ورشكستگى عايدشان نمى شود.»