طريقه و راه انبياء و سيره و روش نيكان است؛ فريشه‌اى كه در زير سايه آن ديگر واجبات به انجام مى‌رسد، راه‌ها امن و كسب و كارها حلال مى‌شود و از دشمنان انتقام گرفته مى‌شود و حقوق افراد داده مى‌شود و زمين آباد مى‌شود و از دشمنان انتقام گرفته مى‌شود و امور دين و دنياى مردم راست مى‌گردد.[٢]

رسالت حضرت مهدى (ع) و ياران او، احياى دين خدا و اتمام رسالت انبياء و اولياء و مبارزه با بدعت‌ها و پاك ساختن زمين از وجود ظالمان و فاسدان است و شايد همه اين رسالت را در دو كلمه بتوان خلاصه كرد: قسط و عدا:

«فيملأ الارض قسطا و عدلا كما ملئت ظلماو جورا»[٣]

البتّه اين رسالتى است كه هميشه بر دوش همه مؤمنان بوده و هست، امّآ در وجود حضرت حجّت (ع) و يارانش عينيت كامل مى‌يابد.

امام صادق (ع) در تفسير آيه‌ «الَّذِينَإِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ»؛[٤]

همان كسانى كه هرگاه در زمين به آنها قدرت بخشيديم، نماز را برپا مى‌دارند و زكات مى‌دهند و امر به معروف مى‌كنند و پايان همه كارها از آن خداست.

مى‌فرمايد:

خداوند به وسيله مهدى (ع) و اصحاب او، مشرق‌ها و مغرب‌هاى زمين را به تصرّف درمى‌آورد، دين را آشكار مى‌سازد، بدعت‌ها و باطل را از بين مى‌برد، همچنان كه سفيهان حق را ميرانده بودند؛ تا جايى كه اثرى از ظلم ديده نشود. آنها امربه معروف و نهى از منكر خواهند نمود و عاقبت كارها به دست خداست.[٥].

پى نوشتها:

[١]. ثقه الاسلام كلينى، الكافى، ج ٢، ص ٢٤٢.

[٢]. علامه بحرانى، المحجّه فيما نزل فيالقائم الحجّه، ص ١٠٦؛ علامه مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٢٧.

[٣]. علامه بحرانى، حليهالأبرار، ج ٥، ص ٣٢٧.

[٤]. حليهالأبرار، ج ٥، ص ٣٢١.

[٥]. علامه بحرانى، البرهان فى تفسير القرآن، ج ٢، ص ٢٤.

[٦]. فيض كاشانى، نوادر الأخبار، تصحيح مهدى انصارى، ص ٢٦٩.

[٧]. قندوزى، ينابيع الموده، ص ٤٣٧.

[٨]. البرهان، ج ٢، ص ٢٢؛ كمال‌الدين و تمام‌النعمه، ج ٢، ص ٦٧٢؛ حليه الأبرار، ج ٥، ص ٣١٢.

[٩]. سوره فرقان (٢٥)، آيه ٧٤، «و ما را براى پرهيزكاران پيشوا گردان».

[١٠]. البرهان، ج ٢، ص ٢٢.

[١١]. سوره اسراء (١٧)، آيه ٨٤.

[١٢]. معجم أحاديث الإمام المهدى، ج ٣، ص ١٠٠.

[١٣]. حليه الأبرار، ج ٥، ص ٣١٢، ح ٦؛ المحجه، ص ٢١؛ سيماى حضرت مهدى (ع) در قرآن، ص ٤٦.

[١٤]. معجم احاديث الإمام المهدى، ج ٣، ص ٢٩.

[١٥]. سوره نمل (٢٧) آيه ٤٠- ٣٨.

[١٦]. سوره هود (١١) آيه ٨.

[١٧]. علامه طبرسى، مجمع البيان، ج ٦، ص ١٨٥؛ تفسير برهان، ج ٥، ص ١٠٥.

[١٨]. البرهان، ج ٥، ص ١٠٣؛ نعمانى، كتاب الغيبه، ص ٢٤١.

[١٩]. سوره توبه (٩) آيه ٧١.

[٢٠]. بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ٣٠٨.

[٢١]. سوره مائده (٥) آيه ٥٤.

[٢٢]. تفسير نمونه، ج ٤، ص ٤١٦.

[٢٣]. بحار الأنوار، ج ٨٢، ص ٢٩.

[٢٤]. سرالصلوه، ص ٧.

[٢٥]. سوره طه (٢٠) آيه ١٤.

[٢٦]. بحارالأنوار، ج ٧٧، ص ٧٧.

[٢٧]. سوره مؤمنون (٢٣) آيه ١ و ٢.

[٢٨]. كنزل العمّال، ج ٧، ص ٢٧٩.

[٢٩]. بحار الأنوار، ج ٥٢، ص ٣٠٨.

[٣٠]. همان.

[٣١]. منتخب الأثر، ص ٤٨٦.

[٣٢]. سوره فتح (٤٨) آيه ٢٩.

[٣٣]. سوره توبه (٩) آيه ٧١.

[٣٤]. همان.

[٣٥]. همان، آيه ١٠٣.

[٣٦]. وسائل الشيعه، ج ٦، ص ٢٠، ب ٤، ح ٩.

[٣٧]. ينابيع الموده، ج ٣، ص ٢٤٤؛ البرهان، ج ٦، ص ٥٧٠.

[٣٨]. سوره آل عمران (٣) آيه ١١٠.

[٣٩]. نهج‌البلاغه، صبحى صالح، ح ٣٧٤ «و ما اعمال البرّ كلّها والجهاد فى سبيلالله، عند الأمر بالمعروف والنهى منالمنكر، إلّا كنفثه فى بحر لجّى».

[٤٠]. وسائل الشيعه، ج ١١، ح ٦، ب ١.

[٤١]. علامه بحرانى، غايه المرام، ج ٧، ص ٨٠؛ السيوطى، الحاوى للفتاوى، ج ٢، ص ٥٨.

[٤٢]. سوره حج (٢٢) آيه ٤١.

[٤٣]. المحجّه فيما نزل فيالقائم الحجه، ص ١٤٣؛ سيماى حضرت مهدى در قرآن، ص ٢٥٤