يَأْتُونِي مُسْلِمِينَ قالَ عِفْرِيتٌ مِنَ الْجِنِّ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ تَقُومَ مِنْ مَقامِكَ وَ إِنِّي عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ أَمِينٌ قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي ....[١]

سليمان گفت: اى سران [كشور] كداميك از شما تخت او را- پيش از آن كه مطيعانه نزد من آيند- براى من ميآورد؟ «عفريتى از جنّ گفت: «من آن را پيش از آن كه از مجلس خود برخيزى براى تو ميآورم و بر اين [كار] سخت توانا و مورد اعتمادم.» كسى كه نزد او دانشى از كتاب [الهى‌] بود، گفت: «من آن را پيش از آن كه چشم خود را برهم زنى برايت ميآورم.» پس چون [سليمان‌] آن [تخت‌] را نزد خود مستقر ديد، گفت: اين از فضل پروردگار من است.

اين آيه به صراحت بيانگر آن است كه تخت ملكه سبا از فاصله بسيار دور (از يمن تا اردن) در كمتر از چشم برهم زدن نزد حضرت سليمان آورده شده است.

٥. ذخيره هاى الهى‌

خداوند متعال همواره براى هدايت انسانها و رفع مشكلات آنها و تنبيه زورگويان و متجاوزان فاسد افرادى از پيامبران، اوصياى بزرگ آنها و افراد صالح و مؤمن را برميگزيند، كه گاهى در روايات از آنها با عنوان كارگزاران خداوند در روى زمين ياد مى‌شود.

اصحاب حضرت حجت (ع) همچون امامشان- كه «بقيه الله» و «ذخيره الله» است- از جمله افرادى هستند كه خداوند وعده عذاب حكام جور و ستم و مشركان و كفار را به دست آنها داده و مقرر ساخته است كه پايان حكومت جباران و شروع حكومت صالحان با دست تواناى آنها و رهبريت امام زمان (ع) واقع شود.

قرآن كريم از آنها تحت عنوان «أمّت معدوده» نام ميبرد. خداوند متعال در قرآن خطاب به كفار منحرف مى‌فرمايد:

وَ لَئِنْ أَخَّرْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ إِلى‌ أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ لَيَقُولُنَّ ما يَحْبِسُهُ أَلا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفاً عَنْهُمْ وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ‌[٢].

اگر ما عذاب را تا [آمدن‌] «امت معدوده» از آنها به تأخير بيندازيم ميگويند: چه چيز آن را باز ميدارد؟ آگاه باش! هنگامى كه آن روز بيايد، عذاب از آنها برگردانده نمى‌شود، و آنچه را كه مسخره مى‌كردند آنها را فرو خواهد گرفت.

از امام باقر و امام صادق (ع) روايت شده كه آن دو بزرگوار در تفسير اين آيه فرمودند:

منظور از «امت معدوده» (امت شمرده شده)، همان اصحاب حضرت مهدى (ع) در آخرالزمان هستند كه ٣١٣ نفر به تعداد اهل «بدر» ميباشند و همانگونه كه پاره هاى ابر پاييزى به هم ميپيوندند آنان نيز در آن واحد گرد ميآيند.[٣]

و در روايت ديگر امام صادق (ع) مى‌فرمايد:

منظور از «عذاب» خروج حضرت قائم (ع) است (كه سبب عذاب كافران و مفسدان خواهد شد) و منظور از «امت معدوده» اصحاب اوست كه به تعداد اهل بدر ميباشند.[٤]

٥. ايمان ياوران مهدى (ع)

بنابر آنچه از قرآن كريم و روايات معصومين به ما رسيده، ايمان نيز مانند بسيارى از حقايق ديگر داراى رتبه و درجه است؛ لذا مؤمنان به نسبت علم و معرفت و يقينى كه نسبت به حقيقت دين- بهويژه ذات باريتعالى پيدا ميكنند- داراى درجات مختلفى ميباشند (وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ)[٥] لذا هر چه پايه يقين فرد قويتر باشد و كمتر شك و ترديد در قلب او راه يابد داراى ايمانى قويتر است و از رتبه و ارزشى والاتر برخوردار خواهد بود.

ياوران مهدى (ع) به درجهاى از ايمان رسيده‌اند كه هيچ شكى در دلشان راه نمى يابد:

«و رجال كان قلوبهم زبر الحديد، لا يشوبها شك فى ذات الله أشدّ من الحجر ...»[٦].

مردانى هستند فولاددل كه همه وجودشان يقين به خداست و هيچ شكى در دلشان راه نمييابد مردانى سختتر از صخره ها ....

با معرفت، به خدا ايمان آورده‌اند، و ايمان به خدا در اعماق جانشان نفوذ كرده است. امام صادق (ع) در روايتى، ضمن بيان اوصاف آنان، شيعيان را به الگو گرفتن از آنان سفارش ميكند:

سليمان بن هارون ميگويد: به آن جناب گفتم، بعضى از عجليان گويند كه شمشير رسول خدا، نزد عبدالله بن حسن است. فرمود: به خدا سوگند! نه او و نه پدرش با هيچ يك از دو چشمانشان آن را نديده‌اند، مگر آن كه پدرش آن را نزد حسين ديده باشد و آن شمشير براى صاحب اين امر محفوظ است. پس مبادا به راست و چپ روى آورى كه به خدا سوگند امر روشن است. به خدا سوگند! اگر اهل آسمان و زمين همدست شوند كه اين امر را از جايگاهى كه خداوند آن را قرار داده، جدا سازند نخواهند توانست و چنانچه همه مردمان كفر ورزند تا جايى كه هيچكس نماند، خداوند كسانى را خواهد آورد كه شايستگان باشند. سپس فرمود: آيا نميشنوى كه خداوند مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هر كدام از شما كه از دين روى گردانيد، پس به زودى خداوند قومى را كه آنها را دوست ميدارد و آنها نيز خدا را دوست ميدارند و با مؤمنان فروتن و يا كافران سرسختاند، به نصرت اسلام برميانگيزد ...»[٧] (تا آخر آيه را تلاوت فرمود) و در

آيه ديگر فرمود: «پس اگر اين قوم به آن كفر ورزند، همانا قومى را كه هرگز به آن كافر نشوند، بر آن ميگماريم.» سپس حضرت فرمود: «اهل اين آيه، همان كسانياند كه در آيه قبل بودند».

در آيه اى كه امام صادق (ع) آن را تلاوت فرموده اند،