ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٨ - بهار زندگى بخش
بهار زندگىبخش
قسمت اوّل
ابراهيم شفيعى سروستانى
بار ديگر جهان آماده استقبال از رستاخيز طبيعت مىشود. زمين و زمان گوش به زنگ اسرافيل بهارند، تا در صور خود بدمد و با دميدنش زمين مرده دگربار زندگى و طراوت يابد؛ درختان به شكوفه بنشينند و انواع گل و ريحان در دشت و دمن برويند. چه عظمتى است در اين بهار! چه شكوهمند است حيات پس از مرگ و چه زيباست زنده شدن دوباره طبيعت.
به دليل شباهتهاى زيادى كه ميان بهار «رستاخيز طبيعت» و قيامت «رستاخيز انسانها» وجود دارد، در قرآن كريم و كلمات معصومان (ع) بارها از زنده شدن جهان طبيعت در بهار، هم به عنوان دليل و شاهد و هم به عنوان تذكار و اندرز نسبت به زنده شدن انسانها در روز قيامت ياد شده است. از جمله در يكى از آيات كريمه قرآن مىخوانيم «وَاللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَحْيَيْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها كَذلِكَ النُّشُورُ»[١] و خدا همان كسى است كه بادها را روانه مىكند؛ پس [بادها] ابرى را برمىانگيزند، و ما آن را به سوى سرزمينى مرده رانديم، و آن زمين را بدان وسيله، پس از مرگش زندگى بخشيديم، رستاخيز نيز چنين است.
و در آيه ديگرى مىفرمايد «وَتَرَى الْأَرْضَ هامِدَةً فَإِذا أَنْزَلْنا عَلَيْهَا الْماءَ اهْتَزَّتْ وَ رَبَتْ وَ أَنْبَتَتْ مِنْ كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أَنَّهُ يُحْيِ الْمَوْتى وَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»[٢] و زمين را خشكيده مىبينى و [لى] چون آب بر آن فرود آوريم به جنبش درمىآيد و نمو مىكند و از هر نوع رستنىهاى نيكو مىروياند. اين قدرتنمايىها بدان سبب است كه خدا خود حق است، و اوست كه مردگان را زنده مىكند و هم اوست كه بر هر چيزى تواناست.
اما بهار يادآور رستاخيز ديگرى نيز هست. رستاخيزى كه هيچ كمتر از قيامت كبرا نيست و در شكوه و عظمت هيچ از زنده شدن مردگان در روز حساب كم ندارد. آرى، اين رستاخيز چيزى جز رويداد عظيم ظهور نيست. رويدادى كه هم نجاتبخش است و هم حياتبخش؛ هم به انسانها زندگى دوباره مىبخشد و هم به جهان طبيعت. از اين روجا دارد كه در آستانه بهار طبيعت، يادى از بهار جان ها داشته باشيم. همو كه در زيارت حضرتش خطاب به ايشان مىگوييم «السلام على ربيع الأنام و نضره الأيّام»[٣]
سلام بر بهار مردمان و خرمىبخش روزگاران. همو كه همه انبيا و اوليا در انتظارش بودهاند و سرور همه اولياء، اميرمؤمنان على (ع) در فراق او و