البتّه صحبت ما در شفاى بيمارى جسمى بود. طبق آيات و رواياتى كه نقل شد، ذكر و ياد اهل بيت (ع) اين شفا را نيز در بر دارد. شما بياييد، تجربه و امتحان كنيد. گفتيم كه عوامل معنوى، طبق تحقيقات و تجربيات و آزمايش‌هاى فراوانى كه شده، در تسريع كمّى و كيفى بهبود بيمارى‌هاى جسمى بسيار مؤثّر است. ياد امام زمان (عج) از مهم‌ترين اين عوامل بعد از ياد خداست. شما امتحان كنيد؛ مثلًا اگر قرار است يك ماه در بستر بيمارى باشيد، لحظات و ساعات بيشترى را به ياد آقاى خود باشيد. در مواقع مقتضى، به جاى گذراندن بيهوده وقت، با آن حضرت ارتباط قلبى و روحى برقرار كنيد، آتش عشق و انتظار خود را شعله‌ور كنيد، با امام زمان (ع) باشيد: «كُونُوامَعَ الصَّادِقِينَ.»[١] اين حالت خود را استمرارو عمق ببخشيد، بعد ببينيد در تسريع بهبود بيمارى شما چقدر تأثير دارد. اين حالات آن‌قدر شيرين و دلنشين و شفابخش است كه در آن لحظات، اصلًا بيمارى يادتان مى‌رود و وقتى به حالت عادّى برمى‌گرديد، انگار از يك رؤياى شيرين بيدار شده‌ايد و تأسّف مى‌خوريد كه چرا برگشته‌ايد.

راستش آن‌قدر محو سخنان استاد شده بودم كه وقتى ايشان بيانات خود را به پايان برد، انگار اينجا هم از يك رؤياى شيرين بيدار شده بودم. يادم رفته بود در مجلس هستم، اطرافيان خود را نمى‌ديدم. در همان لحظات، ياد امام زمان (عج) در همه قلب و روحم نفوذ كرده بود.

وقتى از مجلس بيرون آمدم، دلم نمى‌خواست از آن حالت بيرون بيايم، انگار همه چيز دست به دست هم داده بود تا مرا از امام زمانم (عج) جدا كند.

تا مدّتى، شيرينى آن سخنان و ياد مولا در ذائقه‌ام بود و مرا در صراط مستقيم نگه مى‌داشت؛ امّا افسوس كه نتوانستم آن را حفظ كنم؛ هم حمله شياطينى كه استاد مى‌گفت، هم اشتغالات زندگى، هم غوغاى مسائل سياسى و اجتماعى و هزار و يك عامل ديگر به تدريج آن حالت را از من مى‌گرفتند و من به خود وعده مى‌دادم كه در جلسه آينده بتوانم مجدّداً وارد آن حال و هواى بهشتى شوم.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره اسرا، آيه ٨٢.

[٢]. «نهج البلاغه»، خطبه ١٩٨.

[٣]. «تحف العقول»، ص ١٠٩.

[٤]. سوره اعراف، آيه ٢٠١.

[٥]. سوره يوسف، آيه ٩٧.

[٦]. سوره توبه، آيه ١١٩.