بيت، قيام كند؛ امّا آگاه باشيد كه او را غيبتى است كه شيعيان ما در آن، در حيرت و سرگردانى افتاده و گرفتار فتنه‌ها مى‌شوند و تنها آنان كه به مرتبت اخلاص رسيده و مخلص شده‌اند از حيرت‌ها و فتنه‌ها نجات مى‌يابند؛ خداوندا آنان را در اين آزمون سخت يارى فرما!»[١]

انتظار، عمود خيمه شيعه‌

اين روايت بس شيرين و تلخ است.

شيرين است كه نشان مى‌دهد انتظار مهدى (عج) در زندگى شيعيان فرزانه و منتظر واقعى، حتّى در زمان خود ائمّه (ع) به عنوان يك اصل اساسى، نهادينه شده بود و به عنوان عمود خيمه زندگى و محور بنيادين دين آنان تلقّى مى‌شد؛ حقيقتى كه در امّت اسلام و لااقل در شيعه، همواره بايد زنده و بالنده باشد و همه ابعاد زندگى‌شان را جهت ببخشد و سر و سامان دهد.

امّا تلخ است از اين روى كه امروزه غيبت امام كه بايد همچون شعله‌اى آتشين در جان شيعه بيفتد و نيرو و انرژى و حركت ايجاد كند و صبغه مهدوى به همه زندگى‌ها ببخشد، در اثر غفلت و روزمرّگى ما، اثر معكوس بخشيده و براى ما عادت شده است؛ عادتى كه غفلت و قساوت قلب از نتايج تأسّف‌بار آن است. گذشت زمان و گذر عمر نه تنها شعله آتشى از انتظار و ياد محبوب را در جان و دل ما نمى‌افكند و نيامدن مولايمان نگرانمان نمى‌سازد، سايه سنگين غفلت را بر سراسر زندگى ما فروافكنده و در دنيا، زمين‌گيرمان ساخته است.

عبدالعظيم حسنى (ره)، از حضرت جواد الائمّه (ع) و آن حضرت از پدران گرامى خود از اميرالمؤمنين‌، على (ع) روايت مى‌كنند كه فرمودند: «للقائم منّا غيبة أمدها طويل، كأنى بالشيعة يجولون جولان النعم فى غيبته يطلبون المرعى فلا يجدونه، ألا فمن ثبت منهم على دينه ولم يقسُ قلبه لطول غيبة إمامه فهو معى فى درجتى يوم القيامة ...؛[٢]

همانا براى قائم ما، غيبتى است بس طولانى؛ گويا شيعيان را در آن زمان مى‌نگرم كه در پى مكتب و امام خويش بدين سوى و آن سوى مى‌روند؛ ولى او را نمى‌يابند. آگاه باشيد! هركس از آنان كه بر دين خويش ثابت قدم بماند و در اثر غيبت امام، قلبش سخت و قسى نگردد، در روز قيامت با من و در درجه من خواهد بود. ..»

آرى. تمام سخن در قلب است كه به غيبت امام، عادت نكند و قسى نشود و اين رشته را سر درازى است كه بايد در مجال خود بدان پرداخت و اگر در خانه كس است، يك حرف بس است.

پى نوشت‌ها:

[١]. «منتخب الأثر»، باب ٢٧، ح ١، ص ٢٥٤.

[٢]. همان، ح ٢، ص ٢٥٥.