انتخاب مردان فاقد تجربه و دانش، فاقد سابقه و حسن شهرت در عرصه فرهنگ و هنر و آشنا به قلمرو قلم و تحقيق براى مناصب مهمّ علمى و فرهنگى (به ويژه وزارتخانه‌هاى فرهنگ و ارشاداسلامى، وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم و و سازمان‌هايى چون سازمان تبليغات اسلامى و ...) به همان اندازه مهم است كه انتخاب مديران و معاونت‌هاى ميانى اين وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها.

تجربه نشان مى‌دهد كه برخى از معاونين وزارتخانه‌هاى مهمّ فرهنگى، حتّى با مشهورترين چهره‌هاى فرهنگى اين كشور و آثار آنان نيز آشنايى نداشتند.

خلاصه آنكه؛ انتخاب مديران شايسته، مجرّب، صاحب سليقه در حوزه تخصّصى و مقبول جامعه فرهنگى در زمره مهم‌ترين وظايف مديران ارشد و وزارى محترم است.

ج: شايد بتوان «فقدان مراكز مطالعاتى جدّى در حوزه شناسايى خصم» را در زمره نقاط ضعف‌هاى جدّى حوزه مديريّت‌هاى فرهنگى، اجتماعى كشور شناسايى و بدان اشاره كرد.

در ايران، به رغم آنكه ترجيع‌بند تمام سخنرانى‌هاى شعارگونه، استكبار، آمريكا، شيطان و مانند آنهاست، دشمن غربى ناشناخته است، چون دشمن‌شناسى تنها منحصر در شناسايى وجود آشكار در حوزه سياسى با چاشنى نظامى‌گرى و فرهنگ مبتذل (سكس) است. طىّ دويست سال اخير هيچ‌گاه پرسش جدّى از غرب و دشمنى‌اش با اسلام صورت نگرفته است. از همين روست كه بناى تمدّن اسلامى مورد نظر و مطلوب بر همان شالوده‌اى استوار مى‌شود كه تمدّن غربى را بركشيده است. سخن در اين‌باره نيازمند مجال و فرصت كافى و مستقل است.

بسيارى عوامل باعث شده است كه ميدان تحقيق و تفحّص در حوزه فرهنگ جاى خود را به ميدان ترجمه و گرته‌بردارى بدهد.

سرعت دست‌يابى به اطّلاعات مندرج در اينترنت، رايگان بودن اطّلاعات و سهل الوصول بودن آنها باعث شده كه هجمه‌اى عجيب در اين ميدان به وجود آيد. اينترنت‌بازان همه اطّلاعات خود را حتّى در حوزه فرهنگ و تفكّر و باورهاى مذهبى از منابع اينترنتى مى‌گيرند، به طالبان عرضه مى‌كنند و در زير سايه‌سارش به آب و عليفى مى‌رسند.

نكته جالب توجّه اين است كه طىّ پانزده سال اخير، بسيارى از فرصت‌هاى تحصيلى در حوزه علوم انسانى در كانادا، انگليس و آمريكا به پرورش‌يافتگان قابل اعتمادى تخصيص يافته است كه عرفان و فلسفه و كلام را در «مراكز شرق شناسى مك گيل» و مانند آنها فراگرفته و در برگشت آموزه‌هاى خود را به حوزه‌هاى علميّه، مراكز پژوهشى و نشريّات تخصّصى تزريق كرده‌اند.

اين واقعه نوع دوم ابتلا، امّا عميق‌ترى از ترجمه را در ايران رواج بخشيده است. اينان در مواقعى نقش پژوهشگر و حتّى استاد مراكز اروپايى را ايفا مى‌كنند و در ايران نيز مربّى طلّاب و دانشجويانند.

نگاهى به دانش‌آموختگان فارق التّحصيل دانشگاه‌هاى مذهبى شما را مواجه با فهرستى از تربيت‌شدگان نظام تربيتى مستشرقان مى‌كند. جالب آنكه اين اشخاص در مصادر مهمّ فرهنگى كشور به طور رسمى و در سمت‌هاى عالى مديريّتى مشغول به خدمت مى‌شوند.

اختصاص بودجه‌اى قابل توجّه براى انجام پژوهش و اصرار و ابرام در نگارش مقالات پژوهشى و انتشار آنها در مجلات نشان‌دار به قصد ارتقاى رتبه در فهرست توليد مقالات پژوهشى در جهان لطمه بسيار زيادى از حيث اشتغال پژوهشگران به موضوعات غيرمرتبط با حيات فرهنگى، اجتماعى، اقتصادى و بومى ايران اسلامى، توليد آثارى غيرقابل استفاده و غيركاربردى و آلوده شدن بيش از پيش به مبادى و منابع و متدهاى علم سكولار به فرهنگ اين سرزمين وارد شده است.

به هر روى، احصاء كليّه موارد قابل بررسى و نقد در حوزه فرهنگ در كشور ساده نيست و پرداختن به جملگى آنها نيز در وظيفه «موعود» و سرمقاله يك نشريه فرهنگى- مذهبى نمى‌باشد. چنان كه ذكر آن رفت، اميد مى‌رود بيان برخى از عناوين مورد توجّه مديران جديدالورود در حوزه مديريت فرهنگى كشور واقع شود تا پيش از فوت شدن فرصت به قدر استطاعت از آن بهره ببرند.

«موعود» هماره خود را در ارائه پيشنهاد و مشاوره فرهنگى به نظام اسلامى اين سرزميسن؛ يعنى شيعه خانه امام زمان (ع) خود را موظّف و مكلّف شناخته و مى‌شناسد.

ان شاءالله‌

سردبير