بسيارى از ما از گرفتارى‌ها و مشكلات گوناگونى كه گريبان‌گيرمان شده و زندگى‌مان را دستخوش تلاطم و ناآرامى ساخته است، گلايه مى‌كنيم و به دنبال چاره‌اى براى آنها هستيم. غافل از اينكه اگر ما چنانكه بايد به آموزه‌هاى دينى عمل مى‌كرديم و سخنان پيشوايان معصوم دين (ع) را سرلوحه خود قرار مى‌داديم، گرفتارى‌ها و مشكلات ما راحت‌تر برطرف مى‌شد و حتى بسيارى از آنها اساساً به وجود نمى‌آمد.

با نگاهى اجمالى به مجموعه ميراث ماندگارى كه در قالب روايات، ادعيه و زيارات از پيشوايان معصوم (ع) به ما رسيده است، به خوبى درمى‌يابيم كه در اين مجموعه، همه آنچه بشر در دوران مختلف زندگى خود براى رسيدن به آرامش، امنيت و شادكامى به آنها نياز دارد، پيش‌بينى و ارائه شده است، ولى با كمال تأسف، بسيارى از ما با بى‌توجهى به اين گنجينه‌هاى ارزشمند يا خداى ناكرده سبك شمردن آنها، خود را محروم ساخته و زمينه‌ساز بسيارى از گرفتارى‌هاى مادى و معنوى براى خود شده‌ايم.

يك نمونه ساده اين بى‌توجهى، غفلت از ادعيه و اذكارى است كه در تعقيب نمازهاى روزانه وارد شده است. متأسفانه بسيارى از مردم بلافاصله پس از پايان نمازهايشان بى هيچ درنگ و تأملى و بى آنكه راز و نيازى با خداى خود داشته باشند، از جاى خود برمى‌خيزند و به سراغ كارهاى روزمره‌شان مى‌روند. اين موضوع در مورد نماز صبح بيشتر به چشم مى‌خورد. برخى از ما عادت كرده‌ايم نماز صبح را در آخرين دقايق وقت شرعى و در حال خواب و بيدارى مى‌خوانيم و هنوز سلام نماز تمام نشده است، با سرعت تمام براى ادامه خواب شيرين صبحگاهى به سوى رختخواب گرم و نرم مى‌رويم، غافل از اينكه چه بركاتى در نماز صبح و تعقيبات آن وجود دارد.

بى هيچ اغراق و گزافه‌گويى بايد گفت كه تك تك ادعيه، اذكار و زيارت‌هايى كه پس از نماز صبح وارد شده‌اند، داراى اهداف و كاركردهاى ارزشمندى هستند كه از آن جمله مى‌توان به اين موارد اشاره كرد:

١. در امان نگه داشتن ما از آسيب‌ها و خطرهايى كه ممكن است در طول روز با آنها مواجه شويم؛

٢. وسعت بخشيدن به رزق و روزى ما؛

٣. برطرف كردن مشكلات و گرفتارى‌هاى گوناگون ما؛

٤. ايجاد پيوند دائم ميان ما و اهل بيت عصمت و