مى خواهيم در مورد نكته مهمّى كه امروز به فصل مشترك گرايش هاى بشرى تبديل شده، صحبت كنيم. درباره شرايط ظهور گاهى يك تناقض ظاهرى ملاحظه مى شود و آن اين است كه از طرفى گفته مى شود، منجى الهى زمانى ظهور مى كند كه جهان پر از ظلم و جور شده باشد و از سوى ديگر گفته مى شود كه زمان ظهور هنگامى است كه تمام مردم، خواهان ظهور منجى باشند. بديهى است كه اگر تمام مردم خواهان ظهور منجى باشند روزگار، روزگار بسيار خوبى است كه مردم تا اين اندازه معرفت شان رشد كرده و اين اندازه لياقت پيدا كرده اند كه منجى الهى را طلب كنند و خداوند بنابر قابليّت مردم فرمان ظهور را به حضرت مهدى، ارواحنا فداه، صادر مى كند. اين موضوع در ظاهر تناقض دارد با اينكه گفته شده پيش از ظهور چنان جهان را فسق و فجور و ظلم گرفته باشد كه بى سابقه باشد. امّا، در معنا تناقضى نيست.

در رواياتى هست كه اگر عموم مردم يا حتّى افرادى در هر زمان واقعاً لياقت پيدا كنند و از صميم قلب، خواهان ظهور باشند حضرت (ع) ظهور خواهد فرمود. اين، كليد حلّ چنين تناقض ظاهرى است يعنى: ظلم و جور به معناى عامّ آن، نه فقط ظلم سياسى يا اقتصادى، زيرا حجاب هايى كه ما را از معرفت حقيقى باز مى دارند، حجاب هايى كه انسان را از كمال باز مى دارند، اگر هر زمانى برطرف شوند، انسان آن زمان، لياقت واقعى درخواست ظهور را خواهد داشت. هم اكنون ظلم و جور همه جا را گرفته، صد سال پيش هم گرفته بود، پانصد سال پيش هم همين طور، در زمان خود حضرت هم همچنين، امّا آنچه كليد معمّاست اين است كه؛ آگاهى به اين فراگيرى ظلم و جور از آن زمان تا امروز حاصل نشده است. ما فكر مى كنيم ظلم و جور فقط ظلم و جور سياسى است، غافليم از اينكه خود ما مصداق «ربّنا ظلمنا انفسنا» هستيم. ظلم را فقط درعامل بيرونى مى بينيم. در عالم درونى خودمان نمى بينيم و همين، حجاب بزرگ، عامل غيبت امام (ع) است كه ما از او محجوبيم. ما از ايشان غايبيم نه ايشان از ما. اگر به هر كس بگوييم ظلم چيست اشاره به بيرون مى كند، به هيچ وجه اشاره به درون خود يا درون جامعه و گروه خويش نمى كند. همين بزرگ ترين ظلم است. بشر غربى در قرن ١٨ تصوّر مى كرد