انسان‌هاى كمال‌جو و حقيقت طلب در مسير زندگانى خويش، افزون بر به كارگيرى عقل درونى به دنبال حجت آشكار و انسان كاملى هستند كه با نور خويش، راه هدايت معنوى را به آنان بنماياند و به قله قاف هدايت معنوى برساند. علامه طباطبايى درباره تصرف معنوى امام مى‌فرمايد:

امام علاوه بر ارشاد و هدايت ظاهرى، داراى يك نوع هدايت و جذبه معنوى است و به وسيله حقيقت و نورانيت باطن، ذاتش در قلوب شايسته مردم تأثير و تصرف مى‌نمايد و آنان را به سوى مرتبه كمال و غايت ايجاد جذب مى‌كند.[١]

در هر دوره و زمانى، انسان كاملى كه حامل معنويت تمام عيار خلقت است، وجود داشته و دارد كه او، ولى خدا و امام معصوم است؛ امامى كه پرتو عنايت او و نسيم روح‌افزاى ولايتش، دل‌ها را بهارى مى‌كند و عطر و بوى عشق را در جان‌ها مى‌پراكند. امامى كه باب فيض خداوندى است:

أين باب الله الّذى منه يؤتى؛

كجاست آن درِ خدايى كه از او وارد مى‌شوند؟[٢]

شيعه هماره به خود مى‌بالد كه از اين باب‌ها، مسير هدايت و كمال را درمى‌يابد؛ در حزن و اندوه آنان، محزون و در شادى‌شان، شادمان مى‌شود، چنان‌كه پيشوايان نيز چنين لطف و احساسى نسبت به شيعيان خويش دارند. رُمَيْلَه، يكى از شيعيان امام على بن ابى‌طالب (ع) مى‌گويد: در زمان خلافت اميرمؤمنان دچار بيمارى شديدى شدم و در روز جمعه احساس بهبود كردم. با خود گفتم بهتر است به نماز امام حاضر شوم. آن روز پس از نماز، براى شنيدن سخنان امام در همان مجلس نشستم. ناگهان درد وجودم را فرا گرفت و احساس ناراحتى كردم، ولى صبر كردم تا سخن امام تمام شد. هنگام خروج از مسجد، امام به من فرمود:

اى رميله! هر مؤمنى كه بيمار مى‌شود، ما به بيمارى‌اش رنجور مى‌شويم و با غم و اندوه او، غمگين. دعايى نمى‌كند، مگر برايش آمينى مى‌گوييم و هنگامى كه ساكت است، برايش دعا مى‌كنيم.

من به ايشان گفتم: اى اميرمؤمنان! خدا مرا فدايت كند، آيا اين توجه شما براى كسانى است كه در حيطه حكومت و نظر شما هستند؟ پاسخ داد:

اى رميله، هيچ مؤمنى چه در شرق و چه در غرب زمين، از نگاه ما غايب نيست.[٣]

اين رابطه و احساس معنوى، ميان امام موعود و منتظرانش در زمان غيبت، در مرتبه‌اى اعلا وجود دارد. در نامه شريف مولا حضرت مهدى به شيخ مفيد آمده است:

ما بر تمامى اخبار شما آگاهيم و هيچ‌يك از آنها بر ما پوشيده نيست. همانا كه ما در مراعات جان شما كوتاهى نمى‌كنيم و ياد شما را از خاطر نمى‌بريم كه اگر جز اين بود، نابسامانى‌ها و مصيبت‌ها بر سرتان فرود مى‌آمد و دشمنان، شما را درهم مى‌شكستند.[٤]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. محمد حسين طباطبائى، شيعه در اسلام، ص ٢٦٠.

[٢]. دعاى ندبه، مفاتيح‌الجنان.

[٣]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٧٥

[٤]. شيخ عباس قمى، سفينةالبحار، ج ٣، ص ٤٠٨