از محضر امام صادق (ع) در مورد خروج سفيانى پرسيدند، فرمود: «سفيانى هرگز خروج نمى‌كند، جز اينكه پيش از او «شيصبانى»[١] در سرزمين كوفه خروج كند، سپاهيانش همانند آب كه از زمين مى‌جوشد، چون مور و ملخ در اطراف او گرد آيند و جمعيّت شما را هلاك كنند. پس از خروج شيصبانى منتظر خروج سفيانى، سپس ظهور قائم (ع) باشيد».[٢]

عراق، تنها هدف سفيانى‌

نعمانى با سند صحيح از امام باقر (ع) روايت كرده كه سفيانى پس از كشتن ابقع و اصهب، هدفى جز عزيمت به سرزمين عراق ندارد. سپاه سفيانى در قرقيسيا نبرد سختى كرده، يكصدهزار تن از ستمگران را بر خاك مذلّت انداخته، سپاهى هفتاد هزار نفرى به سوى كوفه گسيل مى‌دارد. آنها اهل كوفه را مى‌كشند، به دار مى‌زنند و اسير مى‌گيرند.

در آن هنگام، پرچم‌هايى از سوى خراسان شتابان حركت مى‌كنند كه شمارى از ياران حضرت (ع) در ميان آنهاست. سپس يكى از شيعيان كوفه با جمعى از افراد ناتوان خروج مى‌كند، كه در ميان كوه و حيره به دست سرلشكر سفيانى كشته مى‌شود؛[٣] امام باقر (ع) در حديثى كاركرد سفيانى را شرح مى‌دهد، در فرازى از آن مى‌فرمايد: «تنها انگيزه سفيانى و خشم و حرص او شعيان ما مى‌باشد».[٤] اميرمؤمنان (ع) در اين رابطه مى‌فرمايد: «سپاه سفيانى به جست‌وجوى اهل خراسان مى‌پردازد، هر كجا شيعه‌اى از شيعيان آل‌محمّد (ع) را پيدا كند به قتل مى‌رساند».[٥]

از طريق عمّار ياسر روايت شده كه سپاه سفيانى چون تاريكى شب پيش مى‌رود، با هر چه مواجه شود در هم مى‌شكند، تا وارد كوفه شده شيعيان آل محمّد (ع) را به قتل برساند. آنها همه جا به جست‌وجوى اهل خراسان مى‌پردازند.[٦]

شاخص‌ترين اقدامات سفيانى در عراق‌

١. سيطره سفيانى بر شهر كوفه‌

پيامبر اكرم (ص) به هنگام شمارش «أشراط السّاعة» يعنى حوادث ده‌گانه‌اى كه بايد پيش از رستاخيز رخ دهد، از خروج سفيانى و سيطره‌اش بر كوفه سخن گفته است.[٧] اميرمؤمنان (ع) در اين رابطه مى‌فرمايد: «پسر هند جگرخواره، از تبار ابوسفيان، عثمانْ نام، پسر عنبسه، مردى چهارشانه، بدچهره، سر ستبر، آبله‌رو و كورنما از وادى يابس خروج كرده، در سرزمين كوفه فرود آيد، بر منبر آن قرار مى‌گيرد».[٨] امام باقر (ع) در اين زمينه فرمود: «آنچه انتظار مى‌كشيد اتّفاق نمى‌افتد، جز هنگامى كه سفيانى بر فراز منبرِ آن قرار بگيرد. در آن هنگام قائم آل محمّد (ع) از سوى حجاز به طرف شما حركت مى‌كند».[٩]

١- ١. تقارن خروج سفيانى با يمانى و خراسانى:

فضل بن شاذان با سند صحيح از امام صادق (ع) روايت كرده كه فرمود: «خروج سه تن: خراسانى، سفيانى و يمانى، در يك سال، يك ماه، و در يك روز خواهد بود».[١٠] نظير همين تعبير از امام باقر (ع) نيز روايت شده است.[١١] در فرازى از اين حديث آمده است: «سفيانى و خراسانى، يكى از مشرق و ديگرى از مغرب، به سوى آنها (بنى‌العبّاس) خروج مى‌كند و مانند دو اسب مسابقه، هم‌زمان وارد كوفه شوند و نابودى بنى فلان-