سيّد بزرگوار رضى‌الدّين على‌بن‌طاووس (ره) در بخشى از كتابش به عنوان «ادب بنده در روز عيد نسبت به كسى كه معتقد است كه او امام و داراى اين مقام والا است»، مى‌فرمايد: «پس مى‌گويم: بدان، هنگامى كه عيد فطر فرا رسد، پس اگر صاحب حكومت و امور (امام زمان (ع)) در ملّت و مملكتش تصرّف داشت و رعيّت او آن‌گونه بودند كه مولايشان خواسته بود، پس به آن حضرت به خاطر اينكه خدا به او رو كرده و به خاطر سلطنت و قدرتى كه به او احسان نموده، تهنيت گو، سپس به خودت و كسى كه نزد تو عزيز است و براى دنيا و اهل آن و براى هر كسى كه به امامت آن حضرت سعادتمند شده و از وجود و امامت، و يمن او و هدايتش و بهره‌هاى دولتش بهره‌مند است، تبريك بگو.

و اگر كسى كه معتقد به وجوب اطاعتش هستى، از تصرّف در آنچه مقتضاى رياست او است، منع شده باشد بايد اثر خشم و غضب الهى بر تو نمودار باشد و بر آنچه از فضل و احسان او از تو فوت شده، حسرت و اندوه داشته باشى.

پس همانا روايت كرده‌ايم با سند خود به شيخ صدوق، از كتاب «من لايحضره الفقيه» و غير آن، با سند او به حنّان بن سدير، از عبدالله بن دينار، از امام باقر (ع) كه حضرت فرمودند: «اى عبدالله براى مسلمانان هيچ عيد قربان و فطرى نيست، مگر اينكه در آن روز براى آل محمّد (ص) حزن و اندوه تازه مى‌شود.

عبدالله گويد: عرض كردم براى چه؟

حضرت فرمودند: براى اينكه ايشان (ع) حقّ خودشان را در دست ديگران مى‌بينند».

مى‌گويم: اگر احوال زمان ظهور را مى‌دانستى و مستحضر بودى كه در آن هنگام چگونه پرچم‌هاى اسلام به عدل و عدالت باز و احكام مردمان به فضل و دانش آشكار گشته و اموال در راه خدا به بندگان او بذل و بخشش مى‌شود و آرزوها شاداب و خندان و برآوررده شده و امنيّت و آرامش شامل نقاط دور و نزديك مى‌شود و نصرت و پيروزى، انسان‌هاى ضعيف و ذليل و غريب را فرا گرفته است و خورشيد خوشبختى در دنيا طلوع كرده است و دنيا را روشن ساخته و خوشبختى و اقبال در زمين‌هاى پست و بلند گسترده گرديده و حكم روشن خداوند و سلطنت نيرومند او چنان ظاهر شده كه خردها نشاط يافته و دل‌ها شادمان و همه كرانه‌ها را نور فرا گرفته، به راستى عيدى كه به فرارسيدنش مسرور گشته‌اى بر تو مكدّر مى‌گشت و مى‌فهميدى كه از كرم خدا و الطاف او چه مقدار از دست داده‌اى و گريه و سوز دل و آه و حسرت بر تو غالب مى‌گشت و اين سزاوارتر است و به وفا نسبت به كسى كه نزد تو عزيز است نزديك‌تر است.

با ذكر اين مطالب، مختصرى پرده را برايت كنار زدم، ولى آن‌گونه كه بايد شرح و توضيح ندادم و آنچه كه ما آن را ذكر كرديم، به نحو آگاه كردن و اشاره بود، به خاطر اينكه عبارات براى شرح آنچه كه ما مى‌خواهيم آن را بيان كنيم، عاجز مى‌باشد.

و بدانكه همانا صفا و صميميّت و وفادارى براى صاحبان حق هنگام جدايى و دورى نيكوتر است از صفا و صميميّتى كه در حال نزديكى و حضور باشد؛ پس، صفا و صميميّت و وفادارى بايد شعار قلب تو براى مولايت باشد؛ و پروردگارت بر گشودن و برطرف كردن حزن و اندوه و مشقّت تو قادر است».[١]

پى‌نوشت:

[١]. إقبال الأعمال، ص ٥٨٤.