شهر نجف در ١٦٠ كيلومترى بغداد، پايتخت عراق، با ٦٠٠/ ٥٨٥ نفر واقع شده است.[١] اين شهر مركز قدرت سياسى شيعيان عراق است و به شهر كوفه بسيار نزديك است. در مورد اين شهر كه مدفن امام على (ع) پيشواى نخست شيعيان است، در باب آخرالزّمان، روايات بسيارى وجود دارد كه در زير به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

امام حسن عسكرى (ع) مى‌فرمايند: «سپس ظاهر مى‌شود، گويا با چشم خود مى‌بينم كه پرچم‌هاى سفيد در نجف كوفه (نجف اشرف) بالاى سرش در اهتزاز است».[٢]

لازم به توضيح است كه لفظ كوفه، شامل نجف اشرف نيز هست و اين احتجاج به مراجع تقليد نجف اشرف مى‌باشد.[٣]

امام باقر (ع) فرموده‌اند: «گويى قائم (ع) را در پشت نجف به چشم خود مى‌بينم كه زره رسول خدا را پوشيده و دامنش را جمع كرده است. از آن نورى مى‌درخشد و اطرافش را فرا مى‌گيرد و جامه‌اى از ديباج به تن دارد و بر اسب سبز رنگى متمايل به مشكى، سوار است كه در بدنش سفيدى هست و در ميان دو چشمش سفيدى خيره‌كننده‌اى است كه نور آن از شهرهاى دوردست ديده مى‌شود و اهل هر شهرى آن نور را مى‌بيند و خيال مى‌كند كه آن حضرت در ميان آنهاست و اين يكى از معجزات اوست».

اين مضمون از امام على (ع)، امام صادق (ع) و امام رضا (ع) نيز رسيده است.

در روايت ديگرى از ايشان آمده است:

هنگامى كه در مكّه قيام كرده، عازم حركت به سوى كوفه شود. منادى ندا مى‌كند كه هيچ خوردنى و آشاميدنى با خود برندارد. آنگاه سنگ حضرت موسى را بر شترى حمل كرده و با خود مى‌برند. در هر محلّى كه منزل كنند، از آن سنگ چشمه‌ها جارى شود، افراد سپاه از آن مى‌خورند و هر كس گرسنه باشد سير مى‌شود، چارپايان نيز از آن خورده سير مى‌شوند. آن توشه آنهاست تا وقتى كه در پشت كوفه وارد نجف شوند. در آنجا ده هزار و خورده‌اى خارج مى‌شوند و از آن حضرت اظهار برائت مى‌كنند و مى‌گويند: از هر كجا آمده‌اى برگرد! ما را به اولاد فاطمه نيازى نيست! آنگاه شمشير مى‌كشد و همه را طعمه شمشير مى‌كند. هر كسى را كه بعد از مشاهده آن همه آيات و بيّنات دچار ترديد شود، مى‌كشد و هر كسى را كه در برابر آن حضرت شمشير بكشد، طعمه شمشير مى‌كند، آنگاه در نجف اشرف فرود مى‌آيد».

ممكن است تمام آن ده هزار نفرى كه رو در روى آن حضرت مى‌ايستند و اعلان برائت مى‌كنند، از اهالى نجف يا كوفه نباشند، بلكه از دور و نزديك، به قصد جلوگيرى از پيشروى سپاه حق در آن نقطه گرد آمده باشند.[٤]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سايت ويكيپديا.

[٢]. كامل سليمان، روزگار رهايى، ج ١، ص ٣٤٦.

[٣]. همان، ص ٣٩٦.

(٤). همان، ص ٤٧٣ و ٤٧٤.

[٥]. همان، ص ٤٨٦.