ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٣ - عراق در عصر ظهور

كارى نو انجام مى‌دهد و حكمى تازه صادر مى‌فرمايد كه پذيرش آن براى عرب‌ها سخت و سنگين است. كار ايشان تنها با شمشير است و از هيچ كس توبه پذيرفته نمى‌شود و كار او بى‌عيب و نقص است و در راه خدا، سرزنش هيچ سرزنش‌گرى به او كارگر نيست».[١]

او با اين حمله برخى را نسبت به نسب خويش به شك مى‌اندازد. تا جايى كه بعضى‌ها مى‌گويند: «اگر او از فرزندان فاطمه (س) بود به مردم رحم مى‌كرد». امام صادق (ع) مى‌فرمايد: «قائم پيش مى‌آيد و به بازار مى‌رسد و مردى از فرزندان پدرش به او مى‌گويد، تو با اين كارها، باعث رَم كردن و سراسيمه شدن مردم مى‌شوى، آيا اين به دليل فرمان و نوشته‌اى از جانب پيامبر (ص) است؟ گفت: در ميان مردم، مردى كه قدرتمندتر از او باشد، نيست سپس مردى از عجم به پا مى‌خيزد و مى‌گويد: ساكت مى‌شوى يا گردنت را بزنم؟ در اين هنگام قائم (عج) نوشته‌اى را از جانب پيامبر، بيرون مى‌آورد».[٢]

در اين هنگام اوضاع آن ديار سامان مى‌گيرد و خورشيد تمدّن از نو شروع به پرتوافكنى مى‌كند و جهان را فرا مى‌گيرد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. الأربلى، كشف الغمة، ج ٣، ص ٢٥٩.

[٢]. سليمان الحلى، مختصر بصائر الدرجات، ص ١٩٩.

[٣]. النعمانى، كتاب الغيبة ص ٣٠٢.

[٤]. الراوندى، الخرائج و الجرائح، ج ٣، ص ١١٥٥.

[٥]. بحارالأنوار، ج ٥٧، ص ٢٢٦.

[٦]. القتال النيسابورى، ص ٢٦٢.

[٧]. ابن حماد، كتاب الفتن، ص ١٨٩.

[٨]. المتقى الهندى، كنز العمّال، ج ١٤، ص ٥٨٨.

[٩]. معجم احاديث الامام المهدى، ج ١، ص ٤٠٠.

[١٠]. الفيض الكاشانى، التفسير الصافى، ج ١، ص ٢٤٣.

[١١]. الاربلى، كشف الغمة، ج ٣، ص ٢٦١.

[١٢]. ابوحمزه الثمالى، تفسير ابوحمزه الثمالى، ص ٨٣.

[١٣]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٨٧.