ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١ - عراق در عصر ظهور
بنا به آنچه در روايات اهل بيت (ع) آمده است، كشور عراق پيش از به وجود آمدن بحرانهاى سياسى و نابسامانىها در سرزمين شام و به حركت درآمدن پرچمهاى سياه، زير ظلم حكّام طغيانگر و ستمگر است، چنانكه امام صادق (ع) مىفرمايد: «هنگامى كه آن بخش از ديوار مسجد كوفه كه همجوار خانه عبدالله بن مسعود است، خراب شود، آن زمان، زمان نابودى حكومت مردم است و هنگام نابودى آن، حكومت قائم آل محمّد (ص) ظهور خواهد كرد».[١] و ايشان در روايتى ديگر مىفرمايند: «فرمانرواى مردم در اين هنگام ستمگرى نافرمان است كه به او كاهن و جادوگر گفته مىشود».[٢]
و برخى از روايتها يادآور شدهاند كه «شيصبانى» پيش از ورود نيروهاى سفيانى، در كوفه است. امام مىفرمايند: «اين چگونه است كه پيش از سفيانى، شيصبانى خروج مىكند و از كوفه خروج مىكند. او خون مؤمنان زيادى را بر زمين جارى مىسازد».[٣]
همچنين مردى به نام «عوف سلمى» خروج مىكند و برخى از روايات مىگويند: محلّ و مقرّ او تكريت است.[٤]
حكومت اين ستمگران بر نقاط مختلف و آشفته عراق، ضرر و زيان زيادى به اين سرزمين مىرساند، يعنى اين حوادث، ويرانى شهرها و آبادىها و كشتار و آواره شدن هزاران نفر را به دنبال خواهد داشت، احاديث نقل شده از امامان (ع) نيز بر اين موضوع صحّه گذاشته است.
سفيانى از طريق سرزمين شام وارد عراق مىشود و سعى مىكند كه اوضاع را از طريق سيطره و غلبه بر عراق آرام كند و اين سيطره و تسلّط از طريق قتل و آواره كردن مردم آن صورت مىپذيرد. شهرها در آن زمان ويران مىشوند؛ از جمله اين شهرها بصره و بغداد است كه در زمين فرو مىروند. برخى از روايتها متذكّر شدهاند كه تعداد كشتگان ميان بصره و يكى از نواحى آن، كه إبلّه ناميده مىشود، حدود هفتاد هزار شهيد خواهد بود و اميرالمؤمنين (ع) مىفرمايد: «آنها به منزله شهداى بدر هستند». اين خطبه اميرالمؤمنين على (ع)، حوادثى چند را دربردارد، آن حوادثى كه امام (ع) آن را از طريق علم غيب در مورد آينده بصره و حوادث آن پيشاپيش بيان فرمودند. ايشان فرمودند: «در آن زمان، ناگهان حوادثى سخت براى شما روى خواهد داد كه شما از آن ناآگاهيد، امّا ما آن را مىدانيم».[٥]
و اين نابودى ناشى از سيطره و غلبه دو حاكم ستمگر و مستكبر بر اين شهر است. اميرالمؤمنين على (ع) حوادث ديگرى را براى ما ضمن اين گفتهشان بيان مىفرمايند. ايشان فرمودند: «اى مردم؛ از من بپرسيد پيش از آنكه فتنهاى پديد آيد، فتنهاى كه همچون شتر بىصاحب گام برمىدارد با فتنهاى در شرق و چون زمانى بگذرد، مىگوييد او [سفيانى] مرده است يا در جايى به هلاكت رسيده است و آن [سفيانى] نشانهها و علامتهايى دارد،