اين شهر در طول تاريخ، نقش بسيار تعيين‌كننده‌اى ايفا كرده است. طبق روايتى كه از پيغمبر (ص) گفته شد، خداوند مومنان را سوار بر كشتى نوح را در اين سرزمين از طوفان نجات داده است و همچنين فاجعه تاريخى عاشورا و شهادت سالار شهدا و يارانشان در سال ٦١ هجرى در شهر كربلا روى داده است.

شهر كربلا نزد ائمه اطهار جايگاه خاصّى داشته است. براى مثال در حديثى امام صادق (ع) خطاب به ابى يعفو مى‌فرمايند: واى بر تو! آيا نمى‌دانى كه خداوند كربلا را حرم امن قرار داد پيش از آنكه مكّه را حرم امن قرار دهد؟[١]

بنا بر رواياتى كه در زير آمده كربلا بعد از ظهور حضرت مهدى (ع) به نجف اشرف و كوفه متّصل مى‌شود و در آخرالزّمان هم نقش مهمّى ايفا مى‌كند.

در حديثى امام صادق (ع) در مورد شكوفايى كوفه مى‌فرمايند:

«مؤمنى نمى‌ماند جز اينكه در كوفه و حوالى آن مستقر مى‌شود، محلّ گردش يك اسب به دو هزار درهم مى‌رسد، قطر كوفه به ٥٤ ميل مى‌رسد و بيشتر مردم آرزو مى‌كنند كه اى كاش بتوانند يك وجب از خاك سرزمين سبيع (محله‌اى در كوفه) را به يك وجب طلا خريدارى كنند. ساختمان‌هاى كوفه به ساختمان‌هاى كربلا متّصل شد، كربلا را در خود جاى مى‌دهد و آنجا را بارگاهى مى‌سازند كه محلّ آمد و شد فرشتگان و مؤمنان مى‌شود. براى آن مقامى بس رفيع خواهد بود».[٢]

امّا در مورد اتّصال نجف و كربلا از امام باقر (ع) چنين نقل شده است:

«در هفته دوم (از ورود صاحب‌الزّمان به كوفه) مردم مى‌گويند: اى فرزند پيغمبر! نماز پشت سر شما با نماز پشت سر رسول اكرم (ص) برابرى مى‌كند و مسجد جوابگوى اين همه مردم نمى‌باشد. سپس حضرت به سوى نجف اشرف حركت مى‌كند و نماز را آنجا اقامه مى‌كند و دستور مى‌دهد كه مسجد باشكوهى با هزار درب بنياد كنند تا گنجايش آن همه جمعيّت را داشته باشد. آنگاه دستور مى‌دهد كه از پشت حرم امام حسين (ع) نهرى حفر كنند كه كربلا را به نجف اشرف متّصل كند، آنگاه پل‌هايى روى آن و آسياب‌هايى در كنار آن تأسيس مى‌كند. گويى با چشم خود پيرمردانى را مى‌بينم كه گندم‌هايى را روى سرشان حمل كرده، در آسياب‌ها به طور رايگان آرد مى‌كنند و در آن موقع خانه‌هاى كوفه به نهر فرات متّصل مى‌شود.[٣]

در آخر ذكر اين نكته شايد لازم باشد كه به دليل اتّصال نجف و كربلا به كوفه، اين سه شهر، مركز خلافت صاحب‌الامر را شكل مى‌دهند و با نام كوفه شناخته مى‌شوند.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سايت تخصّصى امام حسين (ع)(www .kabobala .com .)

[٢]. همان.

[٣]. ماهنامه موعود، شماره ٢٥.

[٤]. بحارالانوار، ج ١٠١، ص ١٠٩، كامل الزيارات، ص ٤٥٢.

[٥]. بحارالانوار، ج ٥٣، ص ٣٣٣، الزام النّاصب، ص ٢٦٣.

[٦]. بشارةالاسلام، ص ٢١٦، ينابيع الموده، ج ٣، ص ٦٦.