وى همچنين نقل مى‌كند: براى على هجده منقبت است كه اگر يكى از آنها براى مردى از اين امّت باشد به وسيله آن نجات پيدا مى‌كند و سيزده منقبت براى اوست كه براى احدى از اين امّت نبوده است.[١]

ابن ابى الحديد مى‌گويد: از استاد ما ابوالهذيل سؤال شد: على نزد خدا مقامش بالاتر است يا ابابكر؟

گفت: والله مبارزه على با عمرو در روز خندق برابر است با اعمال مهاجرين و انصار و طاعت آنها همگى، تا چه رسد به ابى‌بكر به تنهايى.[٢]

ابن‌حجر از متعصّبان علماى عامه از ابن عباس نقل مى‌كند كه سيصد آيه در شأن على نازل شده است.[٣]

روايات عامه و خاصه بر اين اتفاق دارند كه:

على (ع) اوّلين كسى است كه اسلام آورد[٤] به اسلامى كه تسليم مطلق در برابر اراده خداوند متعال بود و مسبوق به شرك نبود: «إِنَّالشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ‌[٥]؛ در حقيقت، شرك، ستم بزرگى است». و بدين جهت به جز آن حضرت (ع)، كسى از اصحاب پيامبر (ص) به دليل آيه‌ «لايَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ‌[٦]؛ عهد من (امامت) به ستمكاران نمى‌رسد» لايق امامت امّت نيست.

على (ع) اوّلين كسى است كه ايمان آورد به ايمانى كه يكى از امتيازاتش چنين است: عامه از عمربن خطاب روايت كردند كه گفت: «شهادت مى‌دهم بر رسول خدا (ص) كه از او شنيدم كه مى‌گفت: اگر هفت آسمان را در يك كفّه بگذارند و ايمان على را در كفّه ديگر، ايمان على بالاتر است».[٧]

او اوّلين كسى است كه نماز خواند[٨] و آيه:

إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ‌؛[٩]

سرپرست و ولى شما، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آورده‌اند؛ همان‌ها كه نماز را به پا مى‌دارند و در حال ركوع، زكات مى‌دهند.

در شأن نماز او نازل شد.

او يگانه وصى رسول خدا (ص) است كه شاخص‌ترين كمالات چهار پيغمبر اولوالعزم خدا به ضميمه علم آدم ابوالبشر از وجود او جلوه‌گر است.

ابن ابى الحديد معتزلى از مسند احمد بن حنبل و صحيح بيهقى از خاتم پيامبران (ص) نقل مى‌كند كه فرمودند:

هر كس مى‌خواهد به عزم نوح، علم آدم، بردبارى و حلم ابراهيم، زكاوت موسى و زهد عيسى بنگرد، پس به على بن ابى طالب نگاه كند.[١٠]

على (ع) كسى است كه علماى عامه و خاصه در مقام و منزلت او از رسول خدا (ص) نقل كرده‌اند كه فرمود:

به حقيقت، خداى تعالى از من درباره على (ع) عهدى گرفت. گفتم: آن را برايم بيان كن. پس فرمود: بشنو. گفتم: مى‌شنوم. فرمود: به حقيقت، على پرچم هدايت، پيشواى اولياى من و نور فرمان‌بردارانم است. او كلمه‌اى است كه پرهيزكاران را به آن ملزم نموده‌ام. هر كس او را دوست بدارد، مرا دوست داشته و هر كس كينه او را در دل بدارد، به من كينه ورزيده است. پس او را به آن بشارت بده.[١١]

آن هدايتى كه نتيجه بعثت تمام انبياى الهى و ثمره تمام كتب آسمانى است، على (ع) رايت آن هدايت است، او علمدار هدايت به صراط مستقيم معرفت و عبادت خداوند متعال است.

على (ع) امام اوليايى است كه خداوند در وصف آنان فرموده است:

أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌؛[١٢] آگاه باشيد! (دوستان و) اولياى خدا، نه‌