سعادت از نگاه فارابى - جابری مقدم، علی اکبر - الصفحة ٩١ - تمامى اخلاق اكتسابى است

پس خلق جميل و قوت ذهن هردو بر روى هم فضيلت انسانند، از آن رو كه فضيلت هر چيزى عبارت است از آن‌چه نيكى و كمال را براى آن چيز در ذاتش فراهم آورد و اين دو با هم، دو چيزى هستند كه وقتى حاصل شوند براى ما نيكويى و كمال را در ذوات و افعال ما به ارمغان مى‌آورند و به وسيله آن دو، ما بزرگوار، خوب و برتر مى‌شويم (نبلا، اخيارت، فاضلين) و به وسيله آن دو اخلاق ما در زندگى، اخلاق فاضله شده و تمام اعمال اختيارى ما اعمالى قابل ستايش مى‌گردد.

تمامى اخلاق اكتسابى است‌

٧. پس اكنون ما شروع مى‌كنيم به بحث در مورد چيزى كه به وسيله آن اخلاق جميله براى ما تبديل به ملكه مى‌شود و سپس در پى آن به چيزى مى‌پردازيم كه به وسيله آن كمك مى‌شويم تا نيروى ادراك درست در ما به صورت ملكه درآيد و مقصود من از ملكه اين است كه نيكويى چنان باشد كه زوال آن ناممكن باشد يا لااقل بسيار دشوار، بنابراين مى‌گوييم، تمامى اخلاق؛ زيبا و زشت آن، اكتسابى است و براى انسان ممكن است؛ مادامى كه برايش خلق حاصل نشده است، براى خود خلقى به دست آورد و هرگاه نفسش در موردى به خلقى نزديك شد، خوب يا بد، باز هم براى انسان ممكن است كه با اراده خويش به ضد آن خلق منتقل شود و آن‌چه انسان به وسيله آن، خلقى را كسب مى‌كند يا نفس خود را از خلقى كه در درونش در حال شكل‌گير است به خلق ديگر منتقل مى‌كند، عادت‌[١] است.

[١] - در متن اعتياد آمده است.