سيره پيامبر اكرم با نگاهى به قرآن كريم - قرائتى، محسن - الصفحة ٤٦ - سيره فردى پيامبر
و در حديث مىخوانيم: محروم كسى است كه از نماز شب محروم باشد.[١]
و در حديث ديگرى است كه خداوند متعال به موسى مىگويد: دروغ مىگويد كسى كه خيال مىكند مرا دوست دارد ولى شبها به جاى گفتگو با من به خواب مىرود[٢] و دو ركعت نماز در دل شب نزد خداوند از هر چيز ديگرى بهتر است.[٣]
سيره فردى پيامبر
مرحوم علامه طباطبايى در جلد ششم تفسير الميزان، صفحه ٣٢١ به بعد، در مورد سيره پيامبر بحث مفصّلى دارند كه بخشى از آن را در اينجا مىآوريم.
پيامبر، نعمتهاى الهى را گرچه ظريف و كم بود، بزرگ مىشمرد و هرگز مذمّت نمىكرد.
براى مسايل مادى و دنيوى عصبانى نمىشد.
خنده او تبسّم بود، نه قهقهه.
بزرگ هر قومى را احترام مىكرد.
هنگامى كه وارد جمعيتى مىشد محل نشستن خود را آخرين نقطه مجلس قرار مىداد (نه از روى دوش مردم پا برمىداشت و نه مردم را آزار مىداد).
طورى برخورد مىكرد كه هركسى خيال مىكرد محبوبترين فرد نزد پيامبر، خود اوست.
هركس از او حاجتى مىخواست، يا آن را انجام مىداد و يا با زبان خوش او را رد مىكرد.
براى مردم پدر بود و همه نزد او مساوى بودند.
مجلس او مجلس حلم و حيا و صدق و امانت بود و در آن مجلس صداها بلند نمىشد.
پيران را احترام مىكرد و كودكان را مورد محبت و ترحم قرار مىداد.
گشاده رو، نرمخو و خوش برخورد بود.
خشونت، نارواگويى، عيبجويى و ستايشگرى نابجا او نبود.
هرچه را ميل نداشت، به جاى انتقاد، نسبت به آن تغافل مىكرد.
كسى را از خودش مأيوس نمىكرد.
[١] - بحارالانوار، ج ٨٧، ص ١٤٦
[٢] - اعلام الدين، ديلمى، ص ٢٦٣
[٣] - علل الشرايع، ص ٣٦٣