رويگردان بودند؟ پس گروهى كه در صورتشان گوشت نيست بر مى‌خيزند. آن گاه منادى مى‌گويد: اينان كسانى‌اند كه به مؤمنان آزار مى‌رساندند و با آنان دشمنى و مخالفت مى‌كردند و آنان را در دينشان سرزنش مى‌نمودند. پس فرمان صادر مى‌شود كه آنان را به دوزخ برند. امام صادق ٧ فرمود: به خدا سوگند، اينان كسانى بودند كه با مؤمنان هم عقيده بودند، ولى حقوق آنان را ادا نمى‌كردند و اسرارشان را بر ضدّشان فاش مى‌ساختند.

كيفر كسى كه دينى را بدعت گذارد

١. از ابو بصير نقل شده است كه امام صادق ٧ فرمود: در روزگاران گذشته مردى بود كه تلاش مى‌كرد از راه حلال دنيا را به دست آورد ولى نمى‌توانست، از اين رو از راه حرام در پى دنيا برآمد، باز هم به هدف نرسيد. شيطان نزد او آمد و گفت: اى مرد:

تو دنيا را از راه حلال طلب كردى و بر آن دست نيافتى، و از راه حرام طلب كردى باز هم بر آن دست نيافتى، مى‌خواهى تو را به چيزى راهنمايى كنم كه مال تو فراوان شود و دنيايت رونق گيرد و پيروانت بسيار گردند؟ آن مرد گفت: آرى. شيطان گفت: دينى را از خود اختراع كن و مردم را بدان فرا خوان. آن مرد چنين كرد و مردم از او پذيرفتند و وى را اطاعت كردند و او به دنياى خود رسيد. پس از چندى با خود انديشيد و گفت:

كار بدى كردم كه از خود دينى ساختم و مردم را به آن فرا خواندم. اكنون راهى براى توبه نمى‌بينم جز اينكه نزد هر كسى كه او را به اين دين ساختگى دعوت كردم بروم و او را از آن بازگردانم. پس هر روز نزد دوستان خود كه سخن او را پذيرفته بودند مى‌رفت و به آنان مى‌گفت: آنچه من شما را بدان فراخواندم باطل بود و خودم بدعت گذاشته بودم، و آنان هم در پاسخ مى‌گفتند: تو دروغ مى‌گويى، اين دين حق است ولى تو در آن شك كرده و از آن برگشته‌اى.

وقتى چنين ديد، زنجيرى برگرفت و يك سر آن را با ميخى به زمين كوفت و سر ديگرش را به گردن افكند و گفت تا وقتى كه خداوند بزرگ توبه‌ام را نپذيرد آن را باز نمى‌كنم. پس خداوند به يكى از پيامبران وحى فرستاد كه به فلانى بگو: به عزّتم سوگند، اگر آنقدر مرا بخوانى كه بند از بندت جدا شود توبه تو را نخواهم پذيرفت تا اينكه كسانى را كه بر دين ساختگى تو مرده‌اند زنده كنى و آنان از اين دين باز گردند.

٢. حريز در حديثى مرفوعه نقل كرده است كه امام ٧ فرمود: هر بدعتى ضلالت و گمراهى است و هر ضلالتى راهش به سوى دوزخ است.