١- ميسّر از امام صادق ٧ نقل كرده است كه فرمود: در قيامت كسى كه به آتش دوزخ محكوم شده و فرشته او را به دوزخ مى‌برد، در راه به مؤمنى از ميان شما كه در دنيا با او آشنايى داشته است برخورد مى‌كند و به او مى‌گويد: اى فلان، به فريادم برس، من در دنيا به تو نيكى كردم و حاجتى كه به من داشتى برآوردم، آيا امروز مى‌توانى پاداش آن را بدهى؟ آن مؤمن به فرشته‌اى كه به او گمارده شده است مى‌گويد: او را رها كن. خداوند سخن مؤمن را مى‌شنود و به فرشته فرمان مى‌دهد كه امر مؤمن را اطاعت كند، پس فرشته او را رها مى‌كند.

پاداش خوش‌گمانى به خدا

١- عبد الرحمن بن حجّاج مى‌گويد: امام صادق ٧ فرمود: آخرين بنده‌اى كه او را به ورود در دوزخ فرمان مى‌دهند مى‌ايستد و نگاه مى‌كند. پس خداوند خطاب مى‌كند:

او را نگاه داريد. وقتى او را مى‌آورند خداوند به او مى‌گويد: اى بنده من، براى چه نگاه كردى؟ مى‌گويد: پروردگارا، چنين گمانى به تو نداشتم. خداوند بزرگ مى‌گويد: اى بنده من، چه گمانى به من داشتى؟ مى‌گويد: پروردگارا، گمان مى‌كردم كه گناهانم را مى‌بخشى و مرا در بهشت جاى مى‌دهى. پس خداوند مى‌گويد: اى فرشتگان من، به عزّت و جلال و نعمتها و محنتها و بلندى مقامم سوگند كه اين بنده من در هيچ لحظه‌اى از زندگى خود به من گمان خير نداشت، و اگر لحظه‌اى در عمرش به من گمان نيك داشت او را به آتش دوزخ نمى‌ترسانيدم، حرفش را بپذيريد و او را به بهشت در آوريد. آن گاه امام صادق ٧ فرمود: هيچ بنده‌اى به خدا گمان نيك نبرد جز اينكه خدا نزد گمان اوست، و اين است سخن خداوند: وَ ذلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ أَرْداكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ‌/ فصّلت، ٢٣/ (يعنى: اين همان گمانى است كه شما در باره پروردگارتان داشتيد كه شما را هلاك ساخت و از زيانكاران گشتيد.)

پاداش كسى كه با خداى خويش اخلاص ورزد

١- معاوية بن وهب مى‌گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: هيچ بنده مسلمانى نيست كه از ته دل با خدا اخلاص ورزد و از روى حق بدهد و براى خود به حق بستاند مگر اينكه دو خصلت به او داده مى‌شود: رزقى از جانب خدا كه به آن قانع باشد، و خشنودى الهى كه بدان رهايى يابد.