با ابراهيم ٧ در باره پروردگارش مجادله كرد، و بعد دو تن اسرائيلى كه قوم خود را يهودى و نصرانى كردند، و ديگر فرعون كه گفت: «من بلند مرتبه‌ترين پروردگار شمايم» و سپس دو تن از اين امّت‌اند كه شرّ يكى از آنها از ديگرى بيشتر بود و هر دو در تابوتى بلورين از آتش، زير شكافى كه در درياهايى از آتش است خواهند بود.

٢. ابو الجارود مى‌گويد: به امام باقر ٧ گفتم: از نخستين كسى كه وارد آتش مى‌شود به من خبر دهيد. فرمود: ابليس و دو مردند كه در جانب راست و چپ او قرار دارند.

٣. اسحاق بن عمّار صيرفى مى‌گويد: به حضرت ابو الحسن موسى بن جعفر ٧ گفتم: فدايت شوم، براى من در باره آن دو تن سخنى بگو، زيرا من از پدرت در باره آن دو سخنان فراوانى شنيده‌ام. امام ٧ فرمود: اى اسحاق، اوّلى به منزله گوساله و دوّمى به منزله سامرى بود. گفتم: فدايت شوم، بيشتر بفرماييد. فرمود: به خدا سوگند آنها مردم را يهودى و نصرانى و مجوسى كردند، خدا آنان را نيامرزد. گفتم: فدايت گردم، باز هم در باره آن دو بفرماييد. فرمود: سه گروهند كه خدا به آنان نظر رحمت نمى‌افكند و آنان را پاك نمى‌گرداند و عذابى دردناك خواهند داشت. گفتم: فدايت شوم، آنها كيانند؟ فرمود: كسى كه ادعاى امامت كند و از جانب خدا نباشد، و كسى كه بر امامى كه از جانب خدا تعيين شده است طعنه زند، و كسى كه گمان كند آن دو تن از اسلام بهره‌اى داشته‌اند.

گفتم: فدايت گردم، در باره آن دو براى من بيشتر توضيح دهيد. فرمود: اى اسحاق، براى من يكسان است كه آيه‌اى محكم از كتاب خدا را محو كنم، يا نبوّت محمّد ٦ را انكار نمايم، يا وجود خدا را منكر شوم، يا كسى را در امامت بر على بن ابى طالب ٧ مقدّم دارم. گفتم: فدايت شوم، باز هم بيشتر بفرماييد. فرمود: اى اسحاق، در دوزخ واديى است به نام «سقر» كه از روزى كه خدا آن را آفريده شعله‌اى نكشيده است، و اگر خدا به او اجازه دهد كه به اندازه سوراخ سوزنى شعله بر كشد همه اهل زمين را مى‌سوزاند، و دوزخيان از حرارت آن وادى و تعفّن و كثافت و ساير عذابهايى كه در آن است به خدا پناه مى‌برند. در آن وادى كوهى از آتش است كه اهل آن وادى از حرارت و تعفّن و كثافت و ساير عذابهاى آن كوه به خدا پناه مى‌جويند، و در آن كوه‌