هنگامى كه چشم فاطمه (س) به او مى‌افتد ناله‌اى مى‌كشد كه همه فرشتگان مقرّب و پيامبران مرسل و بندگان مؤمن خدا به حال او گريه مى‌كنند. آن‌گاه خداوند مثالى را به صورت مردى خوش اندام بدون سر مجسّم مى‌سازد كه با قاتلان آن حضرت به مخاصمه بر مى‌خيزد. پس خداوند قاتلان او و كسانى را كه به نوعى در قتل وى شركت داشته‌اند گرد مى‌آورد و همه را تا آخرين نفر به قتل مى‌رساند. آن‌گاه زنده مى‌شوند و امير مؤمنان ٧ آنان را مى‌كشد، و باز زنده مى‌شوند و حسن بن على ٧ آنان را به قتل مى‌رساند، و باز هم زنده مى‌شوند و حسين ٧ آنان را مى‌كشد، و مجددا زنده مى‌شوند و از ذريّه ما هر كه هست آنان را يك بار به قتل مى‌رساند. اينجاست كه خشمها فرو مى‌نشيند و اندوهها فراموش مى‌گردد. سپس امام صادق ٧ فرمود:

خداوند شيعيان ما را رحمت كند، به خدا سوگند شيعيان ما همان مؤمنان واقعى‌اند، زيرا در اين مصيبت با ما شركت جستند و اندوه و افسوسى فراوان خوردند.

٤. اسماعيل بن جابر مى‌گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: به خدا سوگند، قائم ما نسل قاتلان حسين ٧ را به سبب اينكه از كار پدرانشان راضى بودند خواهد كشت.

٥. شريك در حديثى مرفوعه نقل كرده است كه رسول خدا ٦ فرمود: چون روز قيامت شود فاطمه (س) در ميان جمعى از زنان خويشاوندش وارد محشر مى‌شود. پس به او خطاب مى‌گردد: به بهشت در آى. فاطمه (س) مى‌گويد: به بهشت نمى‌روم تا اينكه بدانم پس از من با فرزندم چه كردند. پس خطاب مى‌رسد: به قلب محشر نظر كن. فاطمه (س) نگاه مى‌كند و فرزندش حسين ٧ را مى‌بيند كه بى‌سر ايستاده است. فريادى مى‌كشد و من هم از فرياد او فرياد بر مى‌كشم، و همه فرشتگان از شيون ما ناله و فرياد بر مى‌آورند. اينجاست كه خدا به خشم مى‌آيد و به آتشى كه نامش «هبهب» است و هزار سال در آن دميده‌اند و هيچ گونه آسايشى در آن نيست و هرگز اندوه از آن جدا نمى‌شود، فرمان مى‌دهد كه: قاتلان حسين ٧ را هر چند از حاملان قرآن باشند برباى. پس آتش آنان را فرو مى‌گيرد و در كام خود فرو مى‌برد و مى‌خروشد و آنان نيز با خروش او مى‌خروشند، و نعره‌اى مى‌كشد و آنان هم به همراه او نعره مى‌كشند، و ناله سر مى‌دهد، و آنان نيز ناله سر مى‌دهند. پس قاتلان به سخن در