قلمرو دل - محدثى، جواد - الصفحة ١٦
زنان و كودكان خانواده را جمع مىكرد و دعا مىكرد و آنان آمين مىگفتند.[١]
٤. دعا به نامهاى نيك خدا و ستايش و حمد و ثنا پيش از دعا، چرا كه هر نامىكليد درى از رحمتهاى الهى است و هر اسمى خاصيّتى دارد.
ستايش الهى شرط ادب پيش از عرض حاجت است.
٥. بازگو كردن حاجتها و بر شمردن نيازها، هر چند كه خداوند داناى همه چيز است و هم نامه نانوشته مىخواند و هم اسرار نهفته مىداند، امّا خود اين مطرح كردن، گامى به اجابت نزديكتر است. امام صادق عليه السلام مىفرمايد: «خداوند مىداند آنچه را كه بندهاش هنگام دعا مىخواهد، ولى دوست دارد كه نيازها را به درگاه الهى عرضه كند. پس هرگاه دعا مىكنى، حاجتهايت را يك به يك نام ببر».[٢]
٦. اصرار و الحاح و خسته نشدن و پيوسته خواستن، چرا كه وقتى درى را بسيار بكوبيد كسى پيدا مىشود كه در را باز كند. اصرار در دعا، مايه گشوده شدن در رحمت و اجابت الهى است.
٧. همت بلند داشتن و حاجتهاى مهم خواستن، ادب ديگرى در دعاست. خواستهها هر چه متعالىتر، با ارزشتر، فراگيرتر باشد، بهتر است. حال كه دعا مىكنى، تنها براى خودت مخواه، براى ديگران هم بطلب. خواستههايت تنها مادى و رفع مشكلات معيشتى نباشد، خواستههاى معنوى هم داشته باش. تنها براى دنيا مخواه و قلمرو آخرت را هم در دعايت بگنجان.
وقتى مىتوان از خدا آخرت را هم خواست، چرا دنيا بخواهيم؟ قرآن
[١] - كلينى، كافى، ج ٢ ص ٥٢٥
[٢] - وسائل الشيعه، ج ٤، ص ١٩١