و نوميدى همه به نوعى «حجاب» به شمار مى‌رود. بر عكس، حالاتى همچون شكسته‌دلى، تضرّع، زارى، اصرار، گريه، خشوع، اميد، اضطرار، التجا، پناه آوردن، يقين به اجابت، خسته‌نشدن از طلب، رقّت قلب و ...

پرده‌ها و حجاب‌ها را كنار مى‌زند. سفارش حضرت رسالت چنين است:

آن گاه كه رقّت دل حاصل شد، دعا را غنيمت شماريد، كه رحمت خداست: «اغْتَنِمُوا الدُّعاءَ عِنْدَ الرِّقَّةِ، فَانَّها رَحْمَةٌ».[١]

*** خدا به كدام دل نزديك‌تر است؟

نجواى كدام نيايش‌گر از بام خانه تا ملكوت خدا بالا مى‌رود؟

در كوى ما شكسته دلى مى‌خرند و بس‌		بازار خودفروشى از آن سوى ديگر است‌

اين حديث قدسى كه: «انَا عِنْدَ المُنْكَسِرَةِ قُلُوبُهم‌» (من نزد شكسته دلانم)، اشاره به اين حقيقت است كه:

افتادگى آموز اگر طالب فيضى‌		هرگز نخورد آب، زمينى كه بلند است‌

به روايت فرزانگان از سيره خاتم پيامبران، آن حضرت هرگاه كه دعا و نيايش مى‌كرد، مانند بينوايى كه دست نياز و طلب گشوده و غذا مى‌خواهد، دست خود را به آستان خدا بلند مى‌كرد.[٢] و همين حالت نياز و درماندگى است كه رحمت را نازل مى‌كند و نگاه عنايت خدا را به سوى نيايش‌گر بر مى‌گرداند و «رفعت»، در همين «فروتنى» است و

[١] - علامه مجلسى، بحار الانوار، ج ٩٣ ص ٣١٣

[٢] - ابن فهد حلّى، عدة الداعى، ص ١٣٩