«گوش دادن‌» و آمادگى و علاقه نشان دادن براى شنيدن حرف‌هاى طرف، توجه و محبت او را هم جلب مى‌كند. گاهى بايد سنگ صبور حرف‌هاى دوست و درد دل‌هاى ديگرى شد. كم طاقتى و بى‌حوصلگى در گوش دادن به حرف‌هاى ديگران، مايه كاهش علاقه آنان مى‌گردد و نشانه نوعى خودپسندى است.

«هديه دادن‌» عامل ديگرى براى تقويت دوستى است. سوغات سفر و ارمغان و هديه، دل‌ها را نسبت به هم مهربان‌تر مى‌كند، چه رابطه‌هاى دوستانه باشد، چه ارتباط خانوادگى و فاميلى.

طبعاً هر چه مهر و علاقه بيشتر باشد، هديه هم ارزشمندتر خواهد شد، چون سمبلى از همان دوستى و علاقه است. ديگران هم هدايا و تحفه‌ها را به حساب دوستى مى‌گذارند و نشانه محبّت مى‌شمارند.

«زبانِ تشكر»، روشى ديگر در تقويت دوستى است.

بعضى تنها زبانشان به انتقاد و عيبجويى مى‌چرخد. برخى هم خوب مى‌توانند زبان سپاس و تشكر به كار گيرند و از خوبى‌ها و ارزش‌ها و خدمات و محبت هاى ديگران تشكر و قدردانى كنند. آن كه زبان شاكر دارد، محبوبيّت مى‌يابد، هم نزد خدا، هم نزد خلق خدا.

بر زبان آوردنِ خوبى‌هاى ديگران، نوعى سپاس است.

به فرموده حضرت رسول: «بهترين برادران تو كسى است كه خوبى و نيكى تو را نسبت به خودش بر زبان آورد.»

البته بايد مواظب بود كه ستايشگرى و قدرشناسى، به «تملق و چاپلوسى» كشيده نشود، كه بسى زشت و نكوهيده است.

عوامل ديگرى هم هست كه دوستى‌ها را مى‌افزايد، مثل: سازگارى و تحمل، پوزش پذيرى، پاسخ خوب براى رفتار بد، خيرخواهى و