قلمرو دل - محدثى، جواد - الصفحة ١١٧
مىكشند. مىخواهند در آستان آن معبود محبوب به سجود افتند، اما ترديد رهايشان نمىكند و غرور شيطانى نمىگذارد تا مثل خسته از راه رسيدهاى كه به چشمه آب مىرسد، يا گرما زده بىتابى كه پاى خسته و پرآبلهاش را در سايهسار نوازشى مرهم مىنهد، خود را به اين «چشمه اشك» اندازد و در «سايه سجود» بيارامد و مرهم ياد خدا را بر دل مجروح خويش بگذارد.
آن كه تشنه محبت و محتاج كرامت و نوازش است، بايد چراغ «ياد خدا» را در خلوتكده دلش روشن كند و در سايه «ذكرالله» به آرامش روحى برسد.
و آنگاه كه به نماز مىايستد، شرط ادب را رعايت كند،
خود را در پيشگاه يك عظيم بيابد و مؤدّب بايستد،
بكوشد تاهيچ نامحرمى را به حريم دلش كه «حرم خدا» گشته است، راه ندهد.
و هر چه كه فكر و حواس او را از محبوبش برمى گرداند، از خود دور سازد.
معرفت، محبت مىآورد و محبت هم رابطه مىآفريند.
«معرفة الله»، نخستين گام براى رسيدن به «حضور قلب» در نماز است.