«حيات» را در نظر آوريم و براى غنا و آسايش و تنعم در آن مراحل، كار كنيم و «حالا» ى خود را صرف «آينده» خويش و «جسم» خود را خرج «روح» خود و «توان مادى» خود را در راه «اعتلاى روحى» خويش به كار گيريم.

توصيه حضرت صادق عليه السلام چنين است:

«خُذْ مِنْ نَفْسِكَ لِنَفْسِكَ ...»[١]

از خود، براى خودت توشه برگير. از خودت در دوران تندرستى پيش از بيمار شدن و در دورانِ نيرومندى قبل از ضعف و در حال زندگى قبل از مرگ، توشه برگير.

از خود گرفتن و خرج خود كردن و خود را ساختن و بالنده نمودن، عاقلانه‌ترين شيوه بهره‌گيرى از مواهب و استعدادهاى الهى است و غفلت از آن به حسرت مى‌انجامد.

٣. تقويت اراده‌

بستر اين عمل، همه زندگى و همه حالات و همه روحيات ماست.

مهم آن است كه «عنان نفس» را در اختيار داشته باشيم و «امير نفس» باشيم نه «اسير نفس». ما باشيم كه خواسته‌هاى نفس و كشش‌هاى غرايز را مهار بزنيم و كنترل كنيم. نه آ ن‌كه مشتيهات و خواسته‌هاى دل و هواهاى نفسانى، ما را به اين سو و آن سو بكشد.

گاهى در حالت «خشم»، مهار سخن و عمل از دست مى‌رود.

گاهى هنگام رسيدن به «قدرت»، ستم و كين‌توزى و زير پا گذاشتن‌

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٤٥٥.