قلمرو دل - محدثى، جواد - الصفحة ٨١
فَتَطَهَّروا مِنْ دَنَسِ العُيوبِ وَ الذُّنوبِ؛[١] اگر به ناچار، در پى پاك شدن هستيد، پس از آلودگى عيبها و گناهها پاك شويد».
يعنى طهارت از ذنوب و عيوب در نظر آن پيشوا، برتر از پاكى جامه و اندام است.
جان آلوده به گناه و نفس آلوده به عيب، در جا مىزند؛ در تاريكى مىماند؛ تباه مىشود؛ زمينه رشد نمىيابد؛ صاحبش را «صاحبدل» نمىكند و پنجرههاى رو به معنويت و كمال را مىبندد.
حضرت امام خمينى در چهل حديث خويش مىفرمايد: «با خودبينى، خدابينى و خداخواهى، خيالى خام و امرى است باطل و محال. مادامى كه مملكت وجود شما از حب نفس و حب جاه و جلال و شهوت و رياست به بندگان خدا پر است، نمىتوان ملكات شما را ملكات فاضله دانست و اخلاق شما را اخلاق الهى شمرد ... حصول معارف الهيه و توحيد صحيح از براى همچو قلبى كه منزلگاه شيطان است، محال است و تا ملكوت شما ملكوت انسانى نباشد و قلب شما از اين اعوجاجها و خودخواهىها پاك نباشد، منزل حق تعالى نباشد ...».[٢]
دلبستگى، مانع پرواز
شايد بتوان سنگينترين وزنه و بار و قيدى را كه به دست و پاى دل بسته مىشود و آن را از پرواز باز مىدارد، وابستگى دانست.
«تعلق»، انسان را اسير مىكند. وابستگى، پر و بال حريت انسان را
[١] - غرر الحكم، حديث ٣٧٤٣
[٢] - امام خمينى، چهل حديث، ص ٤٥