قلمرو دل - محدثى، جواد - الصفحة ٢٩
عوالم نور بسته مىگردد.
|
اى مرغ دل، به گوشه دام و قفس بساز |
پرواز باغ، قسمت بال و پرتو نيست |
|
كلام نبوى را از ياد نبريم كه فرمود:
«لَوْلا انَّ الشَياطينَ يَحوُموُنَ عَلى قلُوبِ بَنى آدَمَ لَنَظَروُا الىَ المَلَكوُتِ».[١]
اگر نه آن بود كه شيطانها دور و بر دلهاى آدمىزادگان مىچرخند (و بر آن نفوذ مىكنند)، انسانها به ملكوت مىنگريستند!
متاع شيطان
همه از دست شيطان مىناليم و از اين كه ابليس بر دلهاى ما چنگ بيندازد و ما را به آن جا كه «خاطرخواه اوست» ببرد، بيمناك و نگرانيم.
ولى ... چاره آن كمى هم دست خود ماست.
وقتى كالاهاى شيطان پسند و اجناس ابليس پرور در دل باشد، طبيعى است كه اين گونه دلها براى شيطان هم وسوسهانگيز باشد. كلام زيبايى را مرحوم فيض كاشانى نقل مىكند كه خالى از لطف نيست. جريربن عبيده مىگويد: به علاءبن زياد از وسوسهاى كه در دلم است شكايت كردم، گفت:
مثل آن، مثل خانهاى است كه دزدان بر آن مىگذرند. اگر در خانه دزد زده چيزى باشد مشغول آن مىشوند، ولى اگر خانه خالى باشد، رهايش مىكنند. يعنى قلب خالى از هوى و هوس، گذرگاه و اقامتگاه شيطان نمىشود، اين همان مفهوم كلام الهى است كه: شيطان را بربندگان من
[١] - بحارالانوار، ج ٦٧، ص ٥٩