اگر بتوانيم «مرغ دل» را بر شاخه «حبّ خدا» بنشانيم و اگر گرفتارش مى‌كنيم، گرفتار عشق خوبان و پاكانش كنيم، يقيناً ما را به بيراهه نمى‌كشد و پشيمانى به بار نمى‌آورد. صبرى اصفهانى مى‌گويد:

گر تپد دل به سر كوى تو، معذورش دار		چه كند؟ قاعده مرغ گرفتار اين است‌[١]

اگر بتوانيم در دل، «چراغ معرفت» برافرازيم.

نه ... اصلًا اگر بتوانيم دل را چراغ معرفت سازيم و با نورانيت دل، راه زندگى را طى كنيم، تا قيامت، مسير ما را روشن مى‌سازد. اين كلام حضرت باقرالعلوم عليه السلام است، كه در ترسيم دل‌ها و حالات آن، از جمله به «دل مؤمن» اشاره مى‌كند كه هميشه باز، روشن و روشن‌گر است تا روز قيامت: «وَ قَلبٌ مَفْتوحٌ فيهِ مِصباحٌ يَزْهَرُ وَ لا يُطْفَأ نُورُهُ الى‌ يَومِ القِيامةِ وَ هُوَ قَلْبُ المؤمِنِ‌».[٢]

در قلمرو دل، گام‌هاى ديگرى خواهيم زد.

باشد كه همراهى شما با اين گام‌ها، به «مقصد» نزديك‌ترمان كند.

[١] - گلزار ادب، ص ٢٨٢

[٢] - معانى الأخبار، ص ٣٩٥، ح ٥٠