اين دل، سراى توست، نه بيگانه‌		در راه دل نشسته و در بانم‌
حاشا كه جز تو ره به دلم يابد		جانم فدايت، اى همه جانانم‌[١]

در كلام حضرت رسول چنين آمده است:

«انَّ للّه تعالى‌ فِى الأرضِ أوانِىَ، الا وَهِىَ القُلوبُ ...»[٢]

خداوند را در روى زمين ظرف‌هايى است، آگاه باشيد كه آن ظرف‌هاى الهى، قلب‌هاست، پس بهترين اين ظرف‌ها نزد خدا، دلى است كه نسبت به برادران نازك‌تر و از گناهان پاك‌تر و در راه خدا استوارتر باشد.

عرش رحمانى كه مى‌گويند، آن نام دل است‌		بر در دل حلقه زن، كام دل از دل حاصل است‌

در ظرف دل چه بايد ريخت و آن را از چه بايد آكند؟

بالاخره اين «جام دل»، تهى نمى‌ماند. اگر از عشق به خوبى‌ها و خوبان پر نكنى، از علاقه‌هاى بدلى و محبوب‌هاى عوضى و معشوق‌هاى بى‌ارزش پر مى‌شود و آن گاه، خالى كردن اين خانه كه به اجاره يا مالكيّت يك «بيگانه» در آمده است، بسيار دشوار است! از اول بايد مواظبت كرد كه يك «نامطلوب» وارد آن نشود و آن جا خانه و بيتوته نكند.

[١] - برگ و بار، ص ١٩

[٢] - ميزان‌الحكمه، ج ٥، ص ٢١٧