در حديث امام‌على عليه السلام است: خشكيدن اشك از چشم‌ها، نتيجه قساوت دل است و قساوت دل‌ها نتيجه زياد شدن گناهان: «ما جَفَّتِ الدَّموُعُ الّا لِقَسْوَةِ القُلوبِ، وَ ما قَسَتِ الْقُلوبِ الّا لِكَثْرَةِ الذّنوُبِ‌».[١]

عصيان و گناه، پرتگاه دل ماست‌		مسدود به روى عقل، راه دل ماست‌
خشكيدن اشك گريه از چشمه چشم‌		گوياى سقوط پايگاه دل ماست‌[٢]

*** پس چگونه بايد دعا كرد؟ آداب دعا چيست؟

رهنمودهاى اولياى دين در اين زمينه بسيار است. برخى از «آداب دعا» از اين قرار است:

١. مداومت و پيوستگى در دعا، يعنى هميشه، همه جا، در هر حال، درغم و شادى، در راحت و رنج، در فقر و دارايى، در پيرى و جوانى، در بيمارى و تندرستى، در شدّت و و رخا.

٢. پرهيز از گناه، چرا كه گاهى گناهان مانع اجابت دعا مى‌شود: «اللّهُمَّ اغفِرْلِىَ الذُّنوبَ التَّى تَحْبِسُ الدُّعاءَ».[٣]

٣. دعاى دسته‌جمعى و آمين گفتن گروهى از مؤمنان، چهل نفر يا كمتر. روايت است كه هرگاه براى امام باقر عليه السلام مشكلى پيش مى‌آمد،

[١] - همان، ج ٧٠ ص ٣٥٤

[٢] - برگ وبار، ص ٢٨٦

[٣] - دعاى كميل