حضرت على عليه السلام فرموده است: هر كس به كارى كه مهّم نيست مشغول شود، كار مهمتر از دست او مى‌رود «مَنِ اشْتَغَلَ بِغَيْرِ المُهِمِّ فاتَهُ الاهَمُ‌». مى‌بينيم كه اهم و مهم كردن كارها و پرداختن به آنچه لازم‌تر و مفيدتر است، جلوى حسرت و ندامت را مى‌گيرد و به بهره‌ورى از عمر، كمك مى‌كند.

٤. نظم در امور: آشفتگى در هر چيز، زيان آور است. مثل آشفتگى ذهن، آشفتگى دل و خاطر، به هم ريختگى وسايل و ابزار، آشفتگى حساب و كتاب و دخل و خرج و هزينه و درآمد و ... بسيارى از اين گونه امور.

كارهاى ما در «ظرف زمان» صورت مى‌گيرد. نظم دادن به كارها و برنامه‌ها و صرف وقت‌ها و مطالعات و نوشتن‌ها و عبادات و خدمات و تفريحات، سبب بهره ورى بيشتر از امكانات از جمله «عمر» مى‌شود.

تقسيم زمان بين كارها و نظم دقيق در انجام امور، جلوى ضايعات بسيارى را مى‌گيرد و مايه «توسعه وقت» مى‌شود.

٥. حفظ روحيه و اميد: انسان به اميد زنده است. داشتن اميد و انگيزه، هم به انسان نيرو مى‌بخشد، هم نشاط مى‌آورد، هم مانع خستگى و به ستوه آمدن مى‌شود، هم زندگى را بر خوردار از «خوشبينى به آينده» مى‌سازد، هم ثمره كارها و تلاش‌ها را مضاعف مى‌سازد. آنان كه با روحيه خوب زندگى مى‌كنند و به يأس و بدبينى و افسردگى و دلسردى مجال ورود به صحنه زندگى‌شان را نمى‌دهند، از زندگى خود لذّت بيشترى مى‌برند. و اگر جز اين باشد، زندگى را «مردن تدريجى» خواهند