قلمرو دل - محدثى، جواد - الصفحة ١٢٦

نقش‌ساز و شكل پردازم.»[١]

٨. توجه به «فرصت امروز»، انسان را از غم گذشته و نگرانى از آينده نيامده مى‌رهاند. وقتى بسيارى از اضطراب‌ها از آينده‌اى است كه نامعلوم و نيامده است، چرا از بلا و مصيبت و رنجى كه هنوز تحقق نيافته و «شايد» در آينده پيش آيد، به وحشت و بيم افتيم؟

البته آينده‌نگرى چيز مثبت و نگرش ارزنده‌اى است، ولى اضطراب نسبت به حوادث پيش نيامده و نگرانِ اين بودن كه «چه خواهد شد؟»، عامل ركود و سلب انگيزه و نوميدى است.

در توصيه‌هاى دينى فراوان آمده است: كه آنچه گذشت، گذشت. آنچه هم كه نيامده است، كو؟

پس برخيزيد و فرصتِ موجود را مغتنم شماريد:

و سعدى چه زيبا اين نكته را به فارسى سروده است:

[٢]

بارى، روحيه‌هاى پرتوان و زندگى‌هاى سرشار از اميد، در سايه ايمان و توكل و آخرت گرايى وتلاش و همنشينى باصاحبان روح‌هاى بزرگ است.

زندگى را غنا بخشيم و انديشه را وسعت، تا نگرانى و اضطراب، از پايمان نيفكند.

[١] - برگ و بار، ص ٢٧٠

[٢] - كليات سعدى، ص ٤١٥، غزل ١٢