قلمرو دل - محدثى، جواد - الصفحة ١٢٤
اين آيه مشهور «الا بِذِكراللَّهِ تَطمَئِنُّ القلُوب»[١] اشاره به همين حقيقت دارد كه: «دل آرام گيرد زياد خدا».
كسى كه ياد خدا را بر زبان و در دل دارد، خود را به منبع لايزال قدرت و رحمت و نعمت متصل مىسازد و از آن الهام و اميد مىگيرد. در لحظات بحرانى هم، آنان كه قلباً متوجه آن كانون رأفت و رحمت مىشوند، آرامش مىيابند. حتى يك سرباز اسير يا در محاصره، مىتواند با عامل «ذِكر»، روحيه خود را حفظ كند و نه در ميدان نبرد، نه در دوران اسارت، نه زير شكنجههاى دشمن خود را نبازد و نترسد و مقاومتش را از دست ندهد.
٤. «كار و تلاش» را به عنوان عامل ديگرى براى حفظ روحيه و نفى نگرانى مىتوان دانست. گرفتاران پوچى و پوچگرايى، گاهى به خاطر بيكارى بيعار مىشوند و به سبب نداشتن يك فعاليت مثبت، احساس مىكنند وجودى عاطل و باطل و بى ثمرند و چون نقش مثبتى در زندگى خويش نمىبينند، روحاً دچار افسردگى مىشوند و از روند گذر عمر خويش به ستوه مىآيند. هر كس در هر رتبه و موقعيتى كه باشد، مىتواند با سرگرم ساختن خود و داشتن فعاليتهاى روزمره، از بحران روحى نجات يابد و به زندگى اميدوار شود.
٥. «خوش بينى» و داشتن نگاه مثبت و توجه به نيمه پرليوان، مانع بروز اضطراب و نگرانى است. برخى تنها نقاط ضعف و كاستىها و
[١] - رعد( ١٣): ٢٨