قلمرو دل - محدثى، جواد - الصفحة ١١٤
نيرو گرفتن از معنويت و نيايش قوت يابد، صاحب دل را هم قدرت و نستوهى مىبخشد.
بارى ... چگونه مىتوان دل را در نماز، حاضر داشت؟
توجه به اصل نماز، دقت در مفاهيم ذكرها و دعاهاى نماز، شناخت رمز و راز و پيامها و نكتههاى افعال نماز، مىتواند به پيدايش «حضور قلب» كمك كند.
كسى كه «وضو» مىگيرد، همراه شستن دست و روى، دل و جان را هم پاك مىكند.
رو به «قبله» كه مىايستد، خانه توحيد و كعبه مقدس، دل او را جذب مىكند و او را به عمق تاريخ موحّدان و يكتاپرستان مىبرد.
«تكبيرة الاحرام» نمازگزار، ورود به محضر دوست و حرام كردن ياد هر چيز ديگر بر خويشتن است.
«حمد و سوره»، ستايشى آگاهانه از ولى نعمتى است كه در پيشگاهش مىايستيم و زبان به حمد و ثنا مىگشاييم و از او راهنمايى به «صراط راست» مىطلبيم.
«ركوع»، رمز خضوع در برابر آفريدگار است.
«سجود»، نزديكترين حالت يك بنده به خداى خويش است، خاكى بودن، كرنش در برابر آن معبود بزرگ، رسيدن به عظمت روحى از راه كوچك شدن در برابر آن بزرگ واقعى.
«الله اكبر» يعنى او را از هر چيز و هر كس و هر جاذبه و هر دل مشغولى و هر قدرت و جمال، بالاتر ديدن.
آيا اين «توجه» ها كافى نيست تا در نماز، غافلانه و سرسرى به عبادت قالبى و صورى نپردازيم؟!