مسائل دشوارى فراهم آورد و از امام (عليه السلام) بپرسد تا او در پاسخ درماند ، اين ترفند مؤثّر نيفتاد و ابو حنيفه اذعان داشت كه امام صادق (عليه السلام) داناترين مردمان است .[١٩٢]

منصور ، مذهب مالك را پذيرفت و از او خواست احاديث را تدوين كند و مأخذ واحدى را فراهم آورد كه وى مردم را به آن وادارد .[١٩٣] سياست مورد نظر را براى مالك ترسيم كرد و به او گفت : از على و ابن عبّاس نپيرُوَد ، اقوال ابن عُمَر را بياورد ، هرچند بر خلاف على و ابن عبّاس باشد ;[١٩٤] چراكه مى دانست او تنها كسى است كه خلفاى سه گانه را بر ديگر صحابه برتر مى داند ، و حكومت نيز (چون مالك) حضرت على (عليه السلام) را مانند يك فرد عادى مى شمرد .[١٩٥]

اين برنامه فقهى ـ اعتقادى منصور ، وضوى پيامبر را نيز در بر گرفت . منصور به وضوى غسلى ثلاثى ملتزم شد و وضوى مسحى ثنائى را (كه از جمله فروع فقهى برجسته شيعى بود) واگذاشت .

[١٩٢] . بنگريد به ، مناقب ابى حنيفه (خوارزمى) ١ : ٧٣ ; جامع اَسانيد اَبى حنيفه ١ : ٢٢٢ -

[١٩٣] . ترتيب المدارك ١ : ١٩٢ - در اين مأخذ آمده است : الموطَّأ تحت نظر دولت عبّاسى نوشته شد منصور به مالك گفت : كتابى بنويس تا مردم را بر عمل به آن وادارم مالك الموطّأ را نوشت .

[١٩٤] . الطبقات الكبرى ٤ : ١٤٧ ; نيز بنگريد به ، الإمام الصادق والمذاهب الأربعه ١ : ٥٠٤ -

[١٩٥] . موقف الخلفاء العبّاسييين : ١٧٠ -