ساخته ، و اينكه چه پندارى درباره رسول خدا (صلى الله عليه وآله) داشتند وچگونه با آن حضرت چون يك شخصِ عادى برخورد مى كردند كه خطا مى كند و به صواب مى رود ، و در حال خشم چيزى را بر زبان مى آورد كه در حالتِ خرسندى قائل به آن نيست ، بلكه براساسِ فهم بعضى از آنان پيامبر فرمان روايى است كه در نبرد و مبارزه به پيروزى رسيد و تعاليم او مقرّراتى اند كه خودش آنها را صادر كرد و خداى سبحان چيزى را در اين زمينه نفرستاده است !

اسلام براى آنكه امّت را متّحد سازد ، شهادت «اَن لا إلهَ إلاّ الله» (خدايى جز خداى يكتا نيست) و«أنّ محمّداً رسولُ الله» (محمّد رسول خداست) را آورد . شهادت نخست ، همه عرب ـ و همه عالَم ـ را بر اعتقادِ واحد فرا مى خواند ; يعنى به وحدانيّتِ معبود و ترك خدايان و بت هايى كه نزد آنها وجود داشت .

و شهادت دوم ، به حالت تعدد در رهبرى و مشاجرات قبيله اى پايان مى بخشد و جامعه را بر راهبرى واحد ـ كه همان پيامبر انسانيّت است ـ استوار مى سازد .

اسلام از مردم خواست كه در نگرش اعتقادى مُوحِّد باشند و حاكميّت خداى متعال را بر تمام هستى باور كنند ، و از نظر يك رهبرِ روحى و سياسى و اجتماعى ، تنها بر گرد محمّد بن عبدالله (صلى الله عليه وآله) حلقه زنند ; چراكه وحدتِ فكرى و رهبر واحد از امورى است كه امّت را قوى مى سازد و جايگاه ايشان را بالا مى برد ، برخلافِ وجود آراى گوناگون و چند رهبرى كه به تفرقه و اختلاف و ضعف مى انجامد .