از آنجا كه پيدايى اين فكر در جامعه تازه مسلمان ، امرى سازگار با تاريخ و اِخبار قرآن از سنّت هاى امّت هاى گذشته بود ، شارع مقدّس به موازنه ميان دو گروه دست يازيد و فرقه حق و جريان صحيح را روشن ساخت و بيان داشت كه راه نجات ، و مقصود خداى متعال ، همان شيوه «تعبّد محض» است نه اجتهاد و رأى و تفسير امور بر اساسِ ذوق ها و گرايش ها و باورهاى موروثى .

خداى متعال مى فرمايد :

( إِنَّمَا المُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا كَانُوا مَعَهُ عَلَى أَمْر جَامِع لَّمْ يَذْهَبُوا حَتَّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ) ;[٣٥]

همانا مؤمنان [ راستين ] كسانى اند كه به خدا و رسولش ايمان آورند و آن گاه كه بر كارى همگانى با او گرد آيند ، بى اجازه پيامبر بيرون نروند [ اى پيامبر ] البته آنان كه از تو اذن مى طلبند ، كسانى اند كه ايمان به خدا دارند .

قرآن در اين آيه ، اجازه خواستن از پيامبر را مساوى ايمان به خدا برمى شمارد ; زيرا آنان كه از پيامبر اجازه مى خواستند داراى عقيده استوار و فهم صحيح بودند ، برخلافِ ديگرانى كه اين نگرش را نداشتند ودر جهتِ مخالف آن گرويدند يا طبق آرا و اجتهاداتشان آن را تفسير مى كردند .

[٣٥] . سوره نور (٢٤) آيه ٦٢ -