جريانِ تعبّد ، همان مسير صحيحى است كه خدا براى بندگانِ مؤمنش خواست كه به خدا و رسولش ايمان آورند و در پى پيامبر راه بپيمايند و اَوامرِ او را گردن نهند و به امر و نهىِ پيامبر تن دهند نه اينكه آراى شخصى شان را اعمال كنند يا تحت تأثير آراى موروثى قرار گيرند .

تاريخ از وجود صحابه اى خبر مى دهد كه به خود اجازه مى دادند پيامبر را تخطئه كنند و در برابر اَقوال و اَفعالِ او بايستند ، و اين رفتارى تازه نبود ; چراكه قرآن و سنّت ، اين پديده را به عنوان يك سنّتِ تاريخى در اديان گذشته ، مطرح مى سازد .

در آيين هاى سابق ، مردم به پيامبران ايمان مى آوردند ، در ميانِ آنان همان گونه كه تكذيب كنندگان بودند ، مؤمنان ويژه و مقرّب و حواريان نيز وجود داشتند ; و در اين ميان ، دسته اى يافت مى شدند كه با وجود ايمان به انبيا به اختلاف افتادند و آنچه را انبيا آوردند به درستى درنيافتند يا فهميدند امّا آن را خواهانيهاى نفسانى خود تفسير كردند و درآميختند و به خطا رفتند .